vrijdag 11 september 2015

Ingrid: ervaringsdeskundige in angst en depressie

Als hulpverlener maar ook als leek, is het heel leerzaam om mensen die depressies hebben gehad, te vragen hoe ze het hebben ervaren en wat wel en niet helpend is. De verhalen zijn soms schrijnend en ook aan de psychische hulpverlening valt nog veel te verbeteren.

Deze week ervaringsdeskundigen aan het woord die in het (korte) verleden een depressie hebben gehad en via de reguliere GGZ (niet via counseling) behandeld zijn. Zij vertellen hun ervaringen  en vertellen wat wel en niet helpend is als ze depressief zijn.

Persoonlijk verhaal
Het zijn persoonlijke ervaringen die ik deze week ga publiceren. Verhalen waarbij ik een naam mocht vermelden. Wat je leest is best confronterend maar heel leerzaam en ik heb bewondering voor de openheid en eerlijkheid. Elke dag komt iemand anders aan het woord.

Deze week dus bij Minerva Blog, ervaringsdeskundigen aan het woord! Ingrid deelt haar historie:

Mijn laatste poging was in 2008. Het is totaal onbewust gebeurd. Niet gepland... niks. Ik ben daarvan 3 dagen kwijt. Depersonalisatie schijnt het geweest te zijn. Een actie door extreme angst. Ze hadden toen mijn antidepressiva naar het maximum opgeschroefd en dat is waarschijnlijk de oorzaak geweest. Ook daarin gaat het nogal eens mis. Medicatie! Ik werd bewusteloos meegegeven aan mijn man en zoon om pas na 3 dagen echt wakker te worden. Hulp aan de mensen naast de patiënt zou ook niet overbodig zijn in zo'n geval.

Wat heb je meegemaakt?
Op zo'n moment als ik zelfmoordgedachten had en er over praatte met  mijn hulpverleners, was ik verdrietig, hulpeloos en radeloos. Ik ben ook erg suïcidaal geweest en mijn hulpverleners namen het niet echt serieus. Dit bevestigde mij in mijn gedachten dat ook zij mij niet belangrijk vonden en ik drie keer een poging heb gedaan. In de hulpverlening schort er nog een hoop aan. Ik heb zelfs een hulpverlener gehad die zei.."dan doe je dat toch..."

Troost behoefte
Een woord van troost had in mijn geval meer nut gehad dan die opmerking. Ik werd keihard aangepakt. In sommige gevallen misschien goed maar het bevestigde mij alleen maar dat ik niks voorstelde. Empathie miste ik bij de hulpverlening toen. Na die poging in 2008 werd ik volledig als een gestoorde behandeld. Luisteren naar mijn verhaal, me de ruimte geven mijn emoties te uiten zonder oordeel was meer op zijn plaats geweest. 


Een luisterend oor en ruimte voor emoties

Ik slikte vervolgens mijn emoties maar weer weg, zoals dat vroeger thuis ook verwacht werd. Gevolg is dat mijn angststoornis zich ontwikkelde en ik er na 22 jaar nog steeds niet volledig van af ben. Hadden ze toen maar geluisterd en mij de ruimte gegeven mij te uiten. Me geholpen me te uiten. In al de therapie die ik toen gehad heb is dat nooit gebeurd. Pillen slikken en volgens de boeken werken, dat gebeurde er. Als je niet meewerkte werd je medicatie verhoogd, je werd opgenomen of je behandeling werd gestopt.

Wat zou helpen? 
Persoonlijke benadering want ieder mens is anders. Meer tijd nemen voor de mens i.p.v. op de klok te kijken want ik ging soms stuiterend de deur uit ging omdat de tijd op was maar ik nog vol in de emotie zat. Huisartsen mogen ook wel meer op de hoogte zijn van psychische klachten want ik heb twee huisartsen die er beiden geen kaas van hebben gegeten en het heel makkelijk gebruiken om kwalen waar ze geen raad mee weten op "psychisch" te gooien.

Hoe gaat het nu?

Ik heb geen crisiskaart. Weet niet eens wat ik me daar bij voor moet stellen. Ik hoop het ook niet meer nodig te hebben. Ben nu aan het afbouwen met medicatie en heb de juiste therapeuten om me heen. (Ingrid heeft nu ondermeer psychosociale counseling).

Aandacht en wachtlijsten
Er is gewoon erg weinig aandacht voor suïcide gedachtes. Je wordt of niet serieus genomen en als aandachttrekker gezien of ze pakken je keihard aan en stoppen je vol pillen. Er zijn nog steeds teveel zelfmoorden en nu door de bezuinigingen hou ik mijn hart vast.

De wachttijden voor behandeling bij de grote GGZ/PSYQ zijn inmiddels al een half jaar!!! Wat doe je dan intussen??? Verslaafd worden aan die rot pillen waar je dan weer moeizaam van af komt. It sucks.. Ik wil van die pillen af maar ik wil ook de impuls suïcide die daardoor kan ontstaan voorkomen. Ik heb door het afbouwen van de medicatie al een keer een terugval gehad dus ik doe het heeeeeeeeeeel langzaam. Gaat misschien nog wel een jaar duren maar dat geeft niet.


Ingrid bedankt voor je indringende verhaal. Je bent al een heel stuk op weg naar verbetering, de weg naar boven is na 22 jaar ingezet en stapje voor stapje, zet jij je vol moed in voor een betere toekomst! Je wou graag je verhaal delen want je schaamt je inmiddels nergens meer voor en vindt het belangrijk dat een verhaal als het jouwe naar buiten komt. Dat mensen er hoop uit kunnen putten.. Bij deze.. 

2 opmerkingen:

Anoniem zei

dank je wel voor het plaatsen.
Ik heb zelf altijd veel steun gehad aan de herkenning in andermans verhalen.
Hoop dat iemand er iets uit herkent en weer hoop krijgt, want echt, met de juiste hulp komt het echt weer goed :-)

Jolande Rommens-Musquetier zei

Graag gedaan! Jij ook bedankt voor je moed en doorzettingsvermogen.