donderdag 10 september 2015

Depressie ervaringsdeskundige Saskia aan het woord: neem mij serieus!

Als hulpverlener maar ook als leek, is het heel leerzaam om mensen die depressies hebben gehad, te vragen hoe ze het hebben ervaren en wat wel en niet helpend is. De verhalen zijn soms schrijnend en ook aan de psychische hulpverlening valt nog veel te verbeteren.

Deze week ervaringsdeskundigen aan het woord die in het (korte) verleden een depressie hebben gehad en via de reguliere GGZ (niet via counseling) behandeld zijn. Zij vertellen hun ervaringen  en vertellen wat wel en niet helpend is als ze depressief zijn.

Persoonlijk verhaal
Het zijn persoonlijke ervaringen die ik deze week ga publiceren. Verhalen waarbij ik een naam mocht vermelden. Wat je leest is best confronterend maar heel leerzaam en ik heb bewondering voor de openheid en eerlijkheid. Elke dag komt iemand anders aan het woord.

Deze week dus bij Minerva Blog, ervaringsdeskundigen aan het woord! Vandaag is het de beurt aan Saskia. Ze vertelt:

Vandaag is het nationale suïcide preventie dag. Ik vind het belangrijk om er over te praten maar vaak is het nog een taboe. Ik merk dat in mijn eigen omgeving en bij de hulpverleners, ik het moeilijk vind om over te praten als je met zulke suïcide gedachtes loopt. De hulpverleners weten ook niet goed er mee om te gaan, is mijn beleving.

Mijn pogingen
Ik heb zelf meerdere suïcide pogingen gedaan en ze sturen je gewoon naar huis en dan krijg je de vraag en nu? Hoe ga je je leven weer oppakken? Nou zoek het zelf dus maar weer uit, een poging deed ik niet voor de lol, dat was echt serieus

Na mijn laatste poging 8 februari van dit jaar, lag ik op de spoedeisende hulp en werd er keihard tegen me gezegd dat als ik nu niet meewerkte dan kon ik gaan. Ik raakte steeds weg met mijn bewustzijn maar de verpleging dacht dat ik me aanstelde. Dat was niet zo en de mensen van de verpleging deden erg boos tegen mij.

Wat kan beter in de hulpverlening?
Wat ik wil zien is meer gevoel, empathie, medeleven, meedenken, luisterend oor, echt van binnen uit en niet als hulpverlener maar meer als mens. Je bent zo wanhopig, radeloos, helemaal leeg gestreden. Je weet niet meer hoe het nog verder moet met al je psychische leed. In mijn geval zijn dat de vele trauma's waar ik dagelijks last van heb. Ik wil echte aandacht want voor zo'n poging geef ik al signalen af maar ze nemen het dan niet serieus. Ze denken volgens mij: "oh die redt zich nog wel."

Ik zit nu een paar maanden bij Sensoor en ik heb een super hartverwarmende vrouw waar ik mee mail. Ik ken haar totaal niet maar ze is vrijwilligster daar maar ze heeft zo'n empathie dat is zo fijn. Ik heb al veel geschreven met haar ook over de suïcide. Dat is helpend.

Wat ik er zelf aan doe
Ik kan nog best ver weg zakken, heel donker kan het dan zijn. Dan is een blokje om al teveel. Ik merk het nu ook weer, allemaal triggers en dan zak ik weer weg,

Ik probeer gewoon elke dag op te staan, me aan te kleden, naar buiten te gaan al valt dat niet mee omdat ik ook een paniekstoornis heb. Ik probeer contacten te blijven houden met vriendinnen, ze te zien of per mail, whatsapp dat is een beetje wat ik doe. Proberen toch regelmaat te houden al valt dat niet mee.

Wat kan mijn omgeving doen wat helpend is?
Ik vind het ook belangrijk voor de omgeving dat ze mijn depressie serieus nemen en niet aankomen van: "oh joh geniet gewoon" Nee dat kan ik dan juist niet. Vriendinnen moeten dan gewoon effe een stukje wandelen bijvoorbeeld en een luisterend oor hebben. Zoals gistermiddag, ik was nog niet buiten geweest en een vriendin kwam spontaan langs en we gingen een stukje wandelen, dan neemt ze mijn depressie serieus.

Wandelen, een luisterend oor, empathisch luisteren en vooral de depressieve gevoelens serieus nemen. Niet wegredeneren of bagatelliseren. Ik trek er als counselor mijn leerpunten uit en probeer hun tips en adviezen ter harte te nemen en van ze te leren, wat ik nog beter zou kunnen doen. En ik wil hierbij Saskia hartelijk bedanken voor haar openhartige verhaal en leerzame antwoorden!


Geen opmerkingen: