vrijdag 15 mei 2015

Leer mij....



Als counselor (en ook als vriendin) wil ik graag naast iemand staan als die het moeilijk heeft. Iemand helpen in zijn of haar verdriet, zorgen of pijn. Dan ga ik met iemand het gesprek aan, stel veel vragen.. Laatst vroeg iemand, hoe komt 't toch dat psychologische hulpverleners zoveel vragen altijd stellen? Hoe voel je je, wat denk je, wat maakt nu dat je dit zo zegt... etc.

Tja... dat heeft te maken met het feit dat ik niet wil dat ik het zelf in ga vullen wat iemand voelt, denkt of bedoelt te zeggen. Daarbij ken ik de persoon niet altijd even goed en kan iets heel anders bedoeld zijn dan dat het bij mij binnen komt. Ik heb immers niet dezelfde ervaringen als iemand die iets anders heeft meegemaakt. Als iemand dan haar verhaal doet dan wil ik leren.. leren hoe iemand denkt, wat iemand voelt, hoe het is het ervaren. Ik kan dat niet weten, ik wil niet gelijk met mijn eigen verhaal of idee klaar staan. Ik wil graag horen wat die ander te vertellen heeft, wat er zo'n pijn doet maar ook wat iemand kracht, moed en hoop geeft om weer door te gaan.

Ik kan bij ernstige psychische pijn, op dat moment niet zoveel meer bieden dan mijn luisterend oor, ruimte geven voor het eigen verhaal en de eigen ervaringen. En dat doe ik door vragen te stellen.. en dan te luisteren op wat iemand terug geeft zodat ik kan voelen wat iemand voelt, kan snappen wat iemand denkt en een heel klein beetje mee kan ervaren wat iemand ervaart..

Dan kan ik naast iemand gaan staan en zeggen: "hee... hier ben ik.. ik ben er voor je".

Geen opmerkingen: