donderdag 28 mei 2015

Kijk naar mij.... een kind in een vechtscheiding





Wat elke ouder zich steeds weer zou moeten blijven realiseren tijdens een scheiding, is hoeveel psychische schade er toegebracht wordt aan kinderen bij een vechtscheiding. Je kan dan als partners nog zoveel oneens zijn, nog zo boos zijn... maar dit mag nooit ten koste van je kinderen gaan.

Ik durf de stelling wel aan dat een vechtscheiding gerekend kan worden tot kindermishandeling. Het psychisch leed dat wordt toegebracht als pappa en mamma maar blijven ruziën is ongekend. De psychische pijn is groot en werkt vaak een leven lang door. Een jeugd die verpest wordt, een ouder die soms verstoten wordt door de andere ouder, een kind wat beschadigd raakt door de nare dingen die er gezegd worden door mamma over pappa of andersom...

Als ouder zou je het beste voor je kind moeten willen... je bent het voorbeeld, het rolmodel.. wat voor signaal geef je af als je niet meer normaal met elkaar om kan gaan? Wat verwacht je van je kind als het ruzie heeft? En welk gedrag laat jij zien?

1 opmerking:

Anoniem zei

Een vechtscheiding is verschrikkelijk en heel erg voor de kinderen.
Maar met dat besef alleen ben je er nog niet.
Vaak was er in de relatie al veel onrust. De problemen van een scheiding ontstaan meestal niet opeens na de scheiding. Alleen zagen wij als buitenstaanders het niet.

Ruzie kan je alleen op een volwassen manier stoppen als beide menselijk respect kunnen opbrengen voor elkaar, zich enigzins kunnen beheersen en zich aan menselijke grenzen kunnen houden. Enige zelfreflectie is ook nodig.
Sommige mensen kunnen dat niet. Wat je ook probeert als partner de ruzie vermindert niet of laait over iets onduidelijks weer enorm op.
Hoe gek het ook klinkt voor sommige mensen loont het gevecht wat ze voortdurend aanhouden voor zichzelf (nu), zodat ze niet aankomen bij hun eigen problemen en daar zetten ze helaas hun kinderen en (ex)partner, en zelfs familie, hulpverlening etc bij in.
Uiteindelijk werkt het voor niemand op lange termijn. Met zo'n partner loop je vast, want je kunt met niets de strijd oplossen op de 'normale manieren'. Beide raken uitgeput en vastbesloten om in iets gelijk te krijgen of in strijd om hun idee wat goed is voor de kinderen. Na verloop van tijd kunnen beiden in een onoplosbare strijd vastlopen.

Dan is besef alleen niet voldoende. Dan is erover praten en een oplossing bedenken niet meer mogelijk.
Dan moet je soms beslissingen maken waar je gevoel hard nee roept, alles om die eeuwige strijd allereerst tot stoppen te brengen.

Misschien dat iemand kan helpen en steunen. Anders kun je tips krijgen bij Veilig Thuis.

Na de ruziestop kunnen de partners hopelijk weer opnieuw een (beperkte) gezondere vorm van communicatie opbouwen. Wat voor kinderen een stuk beter is dan onoplosbare ruzies, een vechtscheiding en het gekibbel erna.