donderdag 28 mei 2015

Kijk naar mij.... een kind in een vechtscheiding





Wat elke ouder zich steeds weer zou moeten blijven realiseren tijdens een scheiding, is hoeveel psychische schade er toegebracht wordt aan kinderen bij een vechtscheiding. Je kan dan als partners nog zoveel oneens zijn, nog zo boos zijn... maar dit mag nooit ten koste van je kinderen gaan.

Ik durf de stelling wel aan dat een vechtscheiding gerekend kan worden tot kindermishandeling. Het psychisch leed dat wordt toegebracht als pappa en mamma maar blijven ruziën is ongekend. De psychische pijn is groot en werkt vaak een leven lang door. Een jeugd die verpest wordt, een ouder die soms verstoten wordt door de andere ouder, een kind wat beschadigd raakt door de nare dingen die er gezegd worden door mamma over pappa of andersom...

Als ouder zou je het beste voor je kind moeten willen... je bent het voorbeeld, het rolmodel.. wat voor signaal geef je af als je niet meer normaal met elkaar om kan gaan? Wat verwacht je van je kind als het ruzie heeft? En welk gedrag laat jij zien?

maandag 25 mei 2015

Ziektewinst.. een omstreden begrip

Achter een muur leven is misschien niet zo leuk of belemmerend maar zomaar het open veld in lopen kan heel beangstigend zijn. Hoe mooi die vrijheid er ook uit ziet...

Ziektewinst kan een issue zijn in bepaalde situaties waarbij de cliënt maar niet beter wordt. Dat kan bij psychische aandoeningen het geval zijn maar ook bij fysieke problemen.

Ziek zijn levert behalve nare dingen, soms ook voordelen op waardoor mensen niet uit de bestaande comfortzone hoeven te stappen. Veel aandacht krijgen of niet hoeven te werken zijn een paar voorbeelden. Ziek zijn kan een vlucht zijn uit een moeilijke situatie (denk aan een verstoorde arbeidsrelatie met de leidinggevende) of om iets niet te hoeven doen wat men moeilijk vindt of niet zo goed kan.

Bespreekbaar maken
Als je als hulpverlener een vermoeden hebt dat er sprake is van ziektewinst dan is het goed om dat te bespreken met je cliënt omdat het vaak zo is dat de cliënt het zich lang niet altijd bewust is dat dit ook de drijfveren zijn om niet te veranderen of te verbeteren. Het inzicht krijgen in de motiverende redenen van het ziek zijn, is een onderzoekje waard omdat het belemmeringen kunnen zijn om beter te worden.

Onbewust proces
Het kan een onbewust proces zijn van ziek zijn en ziek blijven. Soms sluimert het, als angstgedachten continu in iemands hoofd omdat men zich zorgen maakt over dat wat je dan allemaal moet doen als je beter zou zijn. Wat er dan op je af komt en dat kan, zeker bij langdurig ziek zijn, steeds enger worden. De drempel om dan terug te keren naar de arbeidsplek of de eigen plek in het gezin, wordt steeds hoger want beter zijn, brengt ook andere dingen met zich mee zoals verantwoording nemen, taken die men weer op zich dient te nemen die nu door een ander worden gedaan. Het overwinnen van een angstige situatie of het moeten accepteren van een lastige situatie.

Verantwoordelijkheid nemen
Er zit ook een stukje "verantwoording nemen" in, voor zowel cliënt als hulpverlener. Verantwoording voor de behandeling en het vervolg. Verantwoording voor het teruggeven van de eigen regie aan de cliënt. Verantwoording van de cliënt over diens eigen leven. En aan verantwoordelijkheid kleeft in onze westerse cultuur vaak een "schuldvraag". Wiens schuld is het als het dadelijk mis gaat? Wie heeft het dan fout gedaan? Wiens schuld is het dat iemand nu ziek blijft? Of niet beter wordt?

Ziektewinst wijst qua schuldbeleving nog snel in de cliënt beleving, met het vingertje naar de cliënt, vooral als de hulpverlener er zelf over begint. Als je dan als cliënt al last hebt van minderwaardigheidsgevoelens, geknakt zelfvertrouwen en negatief zelfbeeld dan wordt een bespreking van " ziektewinst" al gauw heel beladen en voelt als een enorme (overdrachtelijke) afwijzing of terechtwijzing.

Zelfreflectie
Bij mensen die een autoritaire opvoedingsstijl hebben gehad waarin veelvuldig sprake was van straf en kritiek, zal het extra hard aankomen. Zij zullen zich al snel persoonlijk aangesproken voelen als zouden ze iets niet goed doen, expres doen en voelen zich dan bij het bespreekbaar maken van het onderwerp, al enorm aangevallen en onheus behandeld. Daarbij haalt het de cliënt uit de comfortzone van het zelf verantwoordelijk zijn voor hetgeen niet goed gaat. Het is doorgaans makkelijker om het probleem extern te leggen bij een ander of de omstandigheden dan dat je moet gaan toegeven dat je er zelf ook een aandeel in hebt. Dat vraagt een hoge mate van zelfreflectie en kwetsbaar durven opstellen. Niet iedereen kan dat.

Vrijheid kan beangstigend zijn
Het lijkt een beetje op een vogeltje dat in een kooitje zit. Het kooitje heeft jaren dicht gezeten, het beestje kon er niet uit en droomde jaren over vrij rondvliegen en buiten met de merels in een boom zingen. Helaas ging dat niet.. want het beestje zat opgesloten. Zo vervelend dat kooitje.. hij had er echt last van.

Op een dag stond het deurtje van de kooi open en het klepraam van de keuken ook! Het vogeltje zag het wel maar om nu naar buiten te gaan, buiten de kooi, dat was ineens wel heel eng en bedreigend als je zo lang de veiligheid van de kooi hebt ervaren.

Het was er zo diep ineens daar achter dat open deurtje en hoe kwam hij dan aan voedsel en water als hij naar buiten zou vliegen? Wie zou er nog voor hem zorgen als hij het niet zou redden? En is het soms ook niet verschrikkelijk koud buiten? Stel dat het dadelijk zou gaan vriezen of sneeuwen? Nu had hij een plekje waar het altijd warm was met voldoende voedsel en drinken.. Het vogeltje bleef zitten waar het zat en droomde van de tuin met de bomen en de merels zonder er ooit nog naar toe te zijn gevlogen.

Onethisch en niet integer
Het zou als hulpverlener echter niet integer en onethisch zijn om bij ziektewinst gebruik te maken van het feit dat de cliënt onbewust blijft van deze winst. Dit om voortdurend omzet te blijven genereren. Immers zolang je cliënt in de ziektewinst blijven zitten, kan de behandeling tot in het oneindige worden voortgezet. Dat verdient misschien goed voor de behandelaar maar is zeker niet in het belang van de cliënt. Het niet bespreekbaar maken van vermoedens of wat je ziet bij de cliënt is op de korte termijn niet makkelijk maar op de lange termijn wel het juiste om te doen, wil je je cliënt niet zijn hele leven lang in een kooitje laten blijven zitten.

zaterdag 23 mei 2015

Dankbaarheid



Een kleine surprise voor deze twee kids van hun ouders. Braaf zitten ze hun huiswerk te doen als er een speciaal pakje wordt afgeleverd voor hen. Ze hebben in eerste instantie niets in de gaten en werken rustig door. Pas als ze hun spullen willen opruimen valt hun blik op de doos naast hen op de grond..

Wat daarna gebeurt laat zich raden... en is zo mooi om te zien.. De verbazing (als eerste emotie) is op hun gezichtjes af te lezen. Zien ze het nou goed? Is dit...??? Daarna komt de emotie blijdschap, vreugde in alle hevigheid naar boven en wat je daarna ziet is pure dankbaarheid... wat mooi... wat aandoenlijk.. tranen van vreugde. Ze hadden hen niet blijer kunnen maken, volgens mij!

De ouders hadden verwacht dat hun dochter enthousiast zou gaan gillen maar haar reactie was voor hen dan weer een verassing.

Dit wou ik gewoon even delen.. vond het zo mooi. Ik hield het zelf ook even niet meer droog.. ik ben en blijf een beetje een sentimenteel persoon volgens mij ;)

donderdag 21 mei 2015

De contraproductieve reflex.. waar je tegen vecht wordt erger

Interessant boek van Jan Geurts zit ik daar te lezen. Verslaafd aan Liefde.. en gelijk lees ik iets wat me een aha momentje oplevert. Het gaat in het eerste hoofdstuk over de contraproductieve reflex. Dat klinkt heel ingewikkeld maar het is eigenlijk kinderlijk eenvoudig. Zoiets als: "waarom begreep ik dat niet eerder?"

De contraproductieve reflex gaat over gedrag dat we vertonen als we iets doen wat op korte termijn een verlichting oplevert van angst of pijn. Het gedrag dat we dan vertonen, is echter contraproductief of disfunctioneel gedrag zoals we het in de counseling ook wel noemen. Op de lange termijn werkt het tegen je en versterkt het net datgene waar je nou juist vanaf wilde..

Verslavingen
Jan geeft het voorbeeld van verslavingen. Mensen raken aan de alcohol verslaafd omdat het hen een roesachtig gevoel geeft. Het zorgt er voor dat je minder geremd bent als je angst hebt voor anderen of gezelschappen. Je gebruikt alcohol eerst om spontaner en uitgelatener te kunnen zijn maar op den duur kan je niet meer zonder en voel je je nog ellendiger als je geen alcohol gebruikt omdat je je dan geremd voelt en onthoudingsverschijnselen gaat krijgen.

Medicatie
Hetzelfde effect krijg je vaak met medicatie die verdovend werken. Je voelt de angst of pijn niet meer en dat kan voor dat moment heel erg prettig zijn. Echter zonder de medicatie kan je op den duur helemaal niet meer functioneren en dat maakt het wel heel vervelend. Of je vlakt zo af van de anti depressiva dat je niets meer voelt, ook niet voor je partner en het loopt op een scheiding uit.

In de liefde
Als je relatie niet meer zo soepel loopt en je wilt meer aandacht van je partner dan kan het zijn dat je die aandacht gaat vragen door negatief gedrag. Door te klagen over het feit dat hij je te weinig aandacht geeft of door te verwijten dat hij er nooit is, teveel met zijn hobby of werk bezig is, etc. Met als gevolg dat je partner het niet zo prettig meer vindt om bij jou te zijn.. en nog vaker zich uit de voeten maakt.. Contraproductief dus.

Energiedrankjes
Je ziet het ook bij jongeren die energiedrankjes drinken om zich fitter te voelen. Koffiedrinkers doen het ook wel. De cafeïne boost is tijdelijk en daarna zak je weer terug naar het oude niveau of er nog onder omdat je veel meer energie hebt verbruikt dan normaal. Op den duur kan je niet meer zonder zo'n oppepper..

Eigenlijk komt het er op neer dat alles wat je krampachtig probeert weg te houden of waar je je heel hard tegen verzet of tegen aan het vechten bent, juist dubbel zo hard terug komt doordat je gedrag vertoont wat het juist in stand houdt. Wat het juist op de lange termijn erger maakt terwijl het lijkt alsof het verlichting brengt.. maar dat is een illusie. Dat is in het kort de contraproductieve reflex.

Om er vanaf te komen is een eerste stap je bewust te worden van het patroon en de onderliggende motivatie of beweegredenen. Daarna is het belangrijk om ander gedrag aan te gaan leren. Counseling kan je hier prima mee helpen.

woensdag 20 mei 2015

Piekerkwartier als piekerpauze


Heb jij last van piekeren? Tob jij vaak over dingen die je nog moet doen of zaken die op je af komen? Vind je het zo moeilijk om te stoppen met twijfelen of je iets wel of niet zal gaan doen? Zo ja...lees dan verder.. Zo nee, dan is dit blogje voor jou overbodige info.

Zo dan.. daar moest je gelijk alweer een keuze maken. Kennelijk heb je gekozen om verder te lezen en ben je daar goed uitgekomen. Wat gaf de doorslag?  Nieuwsgierigheid? Misschien wel de wil om er iets in te veranderen? Of om te kijken wat er verder nog over vermeld werd waar je iets mee kan?

Piekeren is kringetjes draaien in je denken. We hebben een waakbewustzijn en een onderbewuste. We leven, als we wakker zijn, in ons waakbewustzijn. We denken bewust na over dingen die ons bezig houden, over beslissingen die we moeten nemen en hoe we iets willen gaan aanpakken of gaan doen.

Ons onderbewuste stuurt echter 95% van ons dagelijks denken en doen aan, waar we totaal geen weet van hebben. Hoe jij tot bepaalde keuzen komt gebeurt vaak lang niet zo bewust als je denkt en ook hoe je iets doet gaat niet altijd even bewust. Je hoeft niet meer bewust te schakelen of in je spiegels te kijken als je al langer een rijbewijs hebt en auto rijdt. Dat gebeurt onbewust. Je wordt pas alert en gaat pas echt volledig in je waakbewustzijn zitten als er plotseling iets gevaarlijks gebeurt, een file die opdoemt of een auto die je wilt inhalen.

Als je al langer een typdiploma hebt of je kan goed typen dan typ je via je onderbewuste. Ga je bewust nadenken in je waakbewustzijn over waar je vingers moeten komen voor de "r" en voor de "m" dan heb je een probleem.

Bewust een beker water drinken, hoe je hand naar het kopje reikt, de greep vast pakt, de beker voorzichtig en rechtop naar je mond brengt, zijn allemaal onbewuste handelingen. Zelf het in je mond nemen van het water en het doorslikken gebeurt vaak onbewust. We denken er niet meer bij na hoe dat moet of wat je moet doen om een beker water te drinken.

Wat anders wordt het als je gaat piekeren. Dan ben je voortdurend in je waakbewustzijn bezig om van alles te regisseren, te volbrengen. Je bent bezig met risico inschatting, ziet het ene rampscenario na het andere misschien wel in je hoofd zich voltrekken. Je blijft maar kijken naar gevaren en wat er allemaal fout gaat of fout zou kunnen gaan. Je twijfelt vooral aan jezelf en vindt jezelf misschien wel een kluns of erger.. Je probeert voortdurend in te schatten hoe anderen zullen reageren, wat ze van je gaan vinden of hoe ze over je denken en wilt hier zo goed mogelijk voor de dag komen.. Kortom piekeren kan een dagtaak zijn. Heel vermoeiend.. kost enorm veel energie.

Hoe stop je dat? Hierboven zie je in de afbeelding een korte instructie. Neem jezelf voor om nog maar een kwartier per dag eens stevig te piekeren. Neem hier dan ook echt de tijd voor en plan dat piekerkwartier met jezelf. Je kan dan ongestoord alle remmen losgooien en al je twijfels, angsten, fouten en overwegingen er in meenemen. De rest van de dag mag je echter niet meer piekeren. Doe je het toch dan en je merkt het van jezelf dan zeg je onmiddellijk STOP tegen jezelf en schrijft evt. op waar je over aan het piekeren was zodat je dit in je piekerkwartier kan meenemen.

Op die manier maak je je waakbewustzijn vrij voor het denkwerk wat wel nuttig en nodig is en je bereid je onderbewuste alvast voor (onbewust) op het piekerkwartier. Wat je namelijk terug in je onderbewuste zet als opdracht (het opschrijven en meenemen naar het piekerkwartier) gaat daar onbewust nog wel door in het verwerken van de informatievraag. Je merkt er alleen niets meer van in je waakbewustzijn dan misschien een lichte onrust. Je hebt dan kans dat als je piekerkwartier aanbreekt en je je onderbewuste de vrije ruimte geeft voor de piekerproblemen dat er sneller een antwoord komt waar je wat mee kan vanuit jezelf. Scheelt je weer uren piekeren.

Je kan op die manier slim gebruik maken van de 95% capaciteit van je onderbewuste. Er een nachtje over slapen, een paar uur niet aan denken en iets anders gaan doen, doet wonderen als het gaat over oplossingsgericht denken.

Lukt het echt niet om van je piekergedrag af te komen, vraag dan counseling aan via de contactknop. Kennelijk zit er dan meer onder dan enkel piekergedrag.

dinsdag 19 mei 2015

De mooie dingen van iemand zien



Je kan de wereld in kijken op meerdere manieren. Je kent het wel: het glas is halfvol of half leeg verhaal. Het is maar net hoe je er naar kijkt en welke betekenis je er aan geeft.

Dit geldt ook voor mensen. Je kan mensen beoordelen of veroordelen. Je kan ze goed, geweldig, leuk of verschrikkelijk, saai, narcistisch of neutraal vinden.

Dit zie je vaak in relaties. Dat wat je eerst zo leuk vond aan je partner, daar waar je verliefd op werd, wordt later het grootste irritatie punt. Het is niet dat je partner nou zoveel veranderd is maar wat dan wel? Jouw kijk op die persoon is veranderd. Je geeft i.p.v. een positief oordeel (roze wolk?) een negatief oordeel over dezelfde gedragingen of eigenschappen. Realiseer je echter wel dat het "all in your mind" is!

De kunst is vooral bij relaties om het goede, het mooie in de mens te kunnen (blijven) zien. Ook al maakt die mens fouten, doet die mens iets wat niet zo prettig of leuk is.. Dat heeft vaak zo zijn redenen. Het leren positief kijken naar mensen kan je enorm veel opleveren in de relatiesfeer. Het is helpend om positief met elkaar om te gaan ook al wordt het moeilijk. Negatief gaan doen is niet helpend en verergert alles enkel.

zondag 17 mei 2015

Verscheurd, gebroken.. geveld


Soms voel je je zo kapot.. zo verscheurd van binnen.. gebroken.. als een omgevallen boom, ontworteld .. geveld..

In een mensenleven gebeuren dingen die een immense impact hebben. Een verlies van een kind, ouder of partner, een nare echtscheiding, het moeten stoppen met een leuke baan of misschien wel een chronische aandoening waardoor je een beperking hebt of je leven lang pijn ervaart.

Het is dan niet makkelijk om door te leven. Om een nieuw begin te vinden, een nieuw hoofdstuk. Voor sommigen is het ondraaglijk lijden, ze voelen enkel nog wanhoop. Niet meer weten hoe nu verder, niet meer verder kunnen omdat het zo moeilijk is.

Wat te doen als alles wat je belangrijk vond of van hield, verloren is gegaan? Hoe ga je daarmee om? Wat maakt het leven nog de moeite waard voor je op zo'n moment? Of wil je niets liever dan in je bed gaan liggen, de ontsnapping van de slaap zoeken en hopen dat je nooit meer wakker hoeft te worden?

Wat nou als elke nacht nog gekweld wordt door nachtmerries waarin dat wat in je verleden gebeurd is, je nu nog achtervolgt... elke nacht weer. Of wat nu als je dromen je in contact brengen met die geliefde persoon die je verloren hebt en je wordt dan wakker in je leven van nu... wat als een nachtmerrie aan voelt, nu die persoon er niet meer is?

Soms wil je dan alleen nog iemand die luistert, die er voor je is.. waar je je verdriet kwijt kan, waar naar jou verhaal geluisterd wordt, zonder dat je gepushed wordt om het anders te zien of te gaan bekijken. Zonder dat je verhaal wordt beoordeeld, dat het  kleiner wordt gemaakt of dat het allemaal vast wel weer goed komt ofzo..

Dat verdriet er mag zijn, tranen mogen stromen.. dat je je niet hoeft groot te houden of je zorgen moet maken wat er een ander er van gaat denken als jij je kwetsbaarheid laat zien..Weet dan dat je bij een counselor terecht kan met je verdriet. Dat er ruimte is voor jouw pijn en zorgen. Dat er naar je geluisterd wordt en er begrip is.. dat het er mag zijn en dat het niet erg is als je moet huilen. Wees jezelf... en geef jezelf de kans om te helen, om de pijn een klein beetje minder te maken.

zaterdag 16 mei 2015

Ouder worden, we maken het allemaal mee



Danielle from Anthony Cerniello on Vimeo.

Ouder worden, het overkomt ons, met een beetje geluk, allemaal. We worden ouder. In deze bijzondere video zie je Daniëlle van jong meisje naar oude vrouw in een paar minuten tijd. Het is wonderlijk mooi hoe ze dit gemaakt hebben. Het verouderingsproces zo ongemerkt en toch recht voor je ogen zichtbaar.

Lees hier verder

vrijdag 15 mei 2015

Leer mij....



Als counselor (en ook als vriendin) wil ik graag naast iemand staan als die het moeilijk heeft. Iemand helpen in zijn of haar verdriet, zorgen of pijn. Dan ga ik met iemand het gesprek aan, stel veel vragen.. Laatst vroeg iemand, hoe komt 't toch dat psychologische hulpverleners zoveel vragen altijd stellen? Hoe voel je je, wat denk je, wat maakt nu dat je dit zo zegt... etc.

Tja... dat heeft te maken met het feit dat ik niet wil dat ik het zelf in ga vullen wat iemand voelt, denkt of bedoelt te zeggen. Daarbij ken ik de persoon niet altijd even goed en kan iets heel anders bedoeld zijn dan dat het bij mij binnen komt. Ik heb immers niet dezelfde ervaringen als iemand die iets anders heeft meegemaakt. Als iemand dan haar verhaal doet dan wil ik leren.. leren hoe iemand denkt, wat iemand voelt, hoe het is het ervaren. Ik kan dat niet weten, ik wil niet gelijk met mijn eigen verhaal of idee klaar staan. Ik wil graag horen wat die ander te vertellen heeft, wat er zo'n pijn doet maar ook wat iemand kracht, moed en hoop geeft om weer door te gaan.

Ik kan bij ernstige psychische pijn, op dat moment niet zoveel meer bieden dan mijn luisterend oor, ruimte geven voor het eigen verhaal en de eigen ervaringen. En dat doe ik door vragen te stellen.. en dan te luisteren op wat iemand terug geeft zodat ik kan voelen wat iemand voelt, kan snappen wat iemand denkt en een heel klein beetje mee kan ervaren wat iemand ervaart..

Dan kan ik naast iemand gaan staan en zeggen: "hee... hier ben ik.. ik ben er voor je".

Dag van het gezin!

Het is vandaag de dag van het gezin. Eigenlijk zou het al elke dag, de dag van het gezin moeten zijn. Zonder gezin is er geen goede samenleving mogelijk. Een gezin is heel bepalend voor je opvoeding, voor hoe je je later voelt en elk kind zou een fijn gezin moeten hebben waar het in op kan groeien.

Een gezin waar het veilig is, waar van je wordt gehouden, waar je je kan ontwikkelen en ontplooien. Een gezin waar je jezelf durft en kan zijn, waar je getroost wordt als je verdriet hebt. Waar ruimte is voor jou als mens in jouw uniek-zijn en waar je geaccepteerd wordt zoals je bent, waar je gehoord en gezien wordt, waar rekening met jouw wensen, gevoelens en behoeften wordt gehouden.

Heel veel volwassenen hebben dit in meer of mindere mate niet gekregen en de sporen die dit na laat werken soms een leven lang door. Kindermishandeling, verwaarlozing, stelselmatig vernederingen, of seksueel misbruikt worden komt in alle lagen van de bevolking en gaat vaak jarenlang door. Het wordt vaak niet herkend en als men wel signalen opvangt wordt er niet genoeg mee gedaan waardoor het kind in de onveilige situatie groot wordt gebracht met alle nare gevolgen vandien.

In mijn praktijk als counselor spreek ik wekelijks mensen die uit een onveilig gezin kwamen. Die daar nu nog last van hebben. We werken samen aan de onveiligheidsgevoelens, aan de onrust, de angstproblemen. Het is helend om je eigen onveilige jeugd bespreekbaar te maken. Het is nog helpender als je dat zo snel mogelijk doet zodat je er niet jarenlang mee blijft lopen. Voor gezinsproblemen geldt "hoe eerder, hoe beter".

Welk gezinsvorm je ook kiest en hoe je ook leeft, liefde, warmte en een goede verzorging zijn de basispilaren van elk gezin. Als het dat ontbreekt dan krijg je problemen.

Minerva Counseling is gespecialiseerd in gezinscounseling. Het ondersteunen, helpen en begeleiden van gezinnen waar het even niet zo goed gaat. De gezinsleden kunnen bij haar terecht voor coaching en begeleiding. Maak een afspraak als je graag wat ondersteuning wenst via minervacounseling@gmail.com

Niet mislukking maar twijfel laat je dromen vervliegen



Ken je dat? Dat je iets wilt bereiken, dat je graag iets wilt doen maar dat je maar blijft piekeren, blijft twijfelen of het wel gaat lukken. Dat je allemaal beren op de weg ziet, hindernissen die je moet overwinnen en misschien wel heel veel rampen in je hoofd bedenkt waarom iets niet zou lukken?

Veel dromen struikelen al bij het nadenken over het laten uitkomen van zo'n droom. De weg er naar toe lijkt bezaaid met onmogelijkheden, moeilijke dingen, onoverkomelijke blokkades. Het is zoveel of duurt nog zo lang, er moet eerst nog van alles gebeuren voordat.... Dat gaat vast niet lukken, dat kan ik niet, is niet voor mij weg gelegd...

En zo houden we onszelf klein, nietig en als je pech hebt, heel ongelukkig. Passies worden niet uitgeleefd, dromen vervliegen en we nemen genoegen met minder want meer zou pas echt problematisch worden.

Het is vaak niet mislukking die dromen kapot maakt maar de twijfel over of het wel gaat lukken..

Ben jij ook zo'n twijfelaar, zo'n piekerdoos of zo'n mieperd die altijd maar weer strandt nog voordat je begonnen bent? Neem dan contact op voor counseling en dan werken we samen je dromen uit!

zondag 10 mei 2015

GGZ vol door gebrekkige opvoeding?

Ouders zouden tegenwoordig kinderen te positief benaderen. Te weinig autoritair en te zachtaardig. We kweken hiermee kinderen die een lage frustratie tolerantie hebben en gewend zijn als "prinsjes en prinsesjes" behandeld te worden.

Hierdoor zou er een groter beroep op de GGZ gedaan worden omdat de huidige jongeren, weinig weerbaar meer zijn, geen discipline kennen en een lage frustratie tolerantie hebben.

Een kritische reportage van Zembla van 29 april 2015, klik hier!

donderdag 7 mei 2015

Gezinscounseling.. voor als het niet meer goed gaat in jouw gezin


Soms gaat het niet zo lekker in je gezin. Het kan zijn dat er problemen zijn in de relatie met je partner of dat je zelf niet lekker in je vel zit. Dat het gewoon niet meer lukt. Dat je hoofd overvol zit, of dat je al moe bent als je je bed uit stapt en de dag nog moet beginnen. Je merkt misschien wel aan jezelf dat je vaak loopt te mopperen, dat het huilen je nader staat dan het lachen.. je piekert veel en je voelt je ook wel eens schuldig omdat je niet "die leuke moeder of vader bent" die je altijd ziet op tv of zoals het "hoort". Dat je niet meer de connectie kan maken met je partner, je er misschien wel heel alleen in voelt staan als het gaat om het gezin en de opvoeding.

De dagen kunnen dan zwaar voelen en de moed zakt je dan in de schoenen.. hoe moet je het allemaal nog voor elkaar krijgen? Heb jij dit alleen zo? Waarom het lukt het je niet? Wat kan je er aan doen?

Het kan ook zijn dat je overhoop ligt met een van je kinderen. Dat je telkens op ramkoers ligt met elkaar. Dat het net lijkt of je in twee werelden leeft en er geen normale communicatie meer mogelijk is. Als jullie contact hebben dan is er altijd spanning en stress en verloopt het contact zelden nog leuk en ontspannen. Er is vaak ruzie of juist helemaal geen communicatie meer. Je ontloopt elkaar.. er is een ongemakkelijk gevoel in het stilzwijgen.

Misschien mis je het contact met je partner wel.. ga je meer ieder zijn eigen weg. Je doet dingen niet meer samen, in de drukte en hectiek van het leven, ben je elkaar een beetje kwijt geraakt. Je wilt dit helemaal niet.. je mist je partner, je wilt weer samen optrekken en samen er zijn voor de kinderen.. thuis..

Of het kan zo maar zijn dat jij en je partner steeds vaker ruzie hebben. Het gaat nergens meer over en er is een constante spanning aanwezig. Elke akkefietje kan al aanleiding zijn tot een explosie van verwijten naar elkaar toe.. Het gaat zo stroef, moeizaam en vervelend...

Allemaal voorbeelden waarin er sprake is van relationele problemen binnen het gezin. Als je een van de beschrijvingen herkent en je loopt er heel erg tegen aan, dat je het ook niet meer zelf weet op te lossen, vraag dan om gezinscounseling!

Minerva Counseling heeft ervaring met gezinscounseling. Kan je handvatten geven, je helpen met inzicht krijgen in jezelf en het systeem van het gezin. Helpt je om er op een andere manier naar te kijken en stelt je vragen die je aan het nadenken zetten, die je helpen om anders om te gaan met de moeilijke situatie. Die je nieuwe manieren geeft om er beter mee om te kunnen gaan. Een steuntje in de rug middels wekelijkse gesprekken die later weer afgebouwd worden als het steeds beter en makkelijker gaat.

Reageer vandaag nog en laat het niet verder zo uit de hand lopen.. vraag hulp en begeleiding en je zult zien dat het weer hanteerbaar wordt. Dat je er uit kan komen.

dinsdag 5 mei 2015

Met een angststoornis en depressie kan je toch succesvol zijn!



Anna Clendening (20 jaar) heeft dagen gehad dat ze niet meer uit haar bed kon komen, dat ze ontzettend bang was. Ze heeft therapie gehad met flinke terugvallen en is weer opgekrabbeld. Ze heeft last van paniekaanvallen maar toch gaat ze er voor. Ze overwint haar angst en ondanks een hoop spanning en stress, zingt en speelt ze de sterren van de hemel.

In het begin nog wat voorzichtig en met moeite om haar nervositeit te bedwingen maar dan .. als ze eenmaal los gaat.. dan laat ze haar krachtige en flexibele stem horen. Ze weet het prachtige nummer Hallelujah van Leonard Cohen, op een gevoelvolle manier te zingen terwijl ze zichzelf ondertussen op de gitaar begeleid. Wat een talent, wat een moed.. ik moest even een paar traantjes wegpinken.. wat een moedige jongedame.

zondag 3 mei 2015

Leven met en zonder beeldscherm

Maak jij ook wel eens zorgen dat je spruit teveel achter de computer zit? Dat het gamen wel heel ernstige vormen begint aan te nemen? Dat je kid wel heel erg agressief reageert als je zegt dat het nu wel een keer genoeg is geweest na twee uur computeren.

Lees hier verder

vrijdag 1 mei 2015

Angst voor spinnen

Ken je dat? Je zit lekker in de huiskamer met je laptop of een goed boek.. of je kijkt tv.. en dan rent er in een keer zo'n grote zwarte griezel over de vloer.. brrrr

Ik ben geen held met spinnen en ander kruipend, vliegend ongedierte. Met name insecten vind ik creepy maar ik heb wel geleerd om ze te vangen of onschadelijk te maken, al dan niet met een potje, glas of pantoffel.

Dan ben ik zelfs nog zo diervriendelijk dat ik een nuttige spin, vang... en netjes buiten zet. Hommels die onverhoeds binnen zijn gekomen, wil ik ook nog wel redden, evenals bijen, wespen (bah geeft zo'n rommel als je ze plat slaat) en andere grotere insecten.

Mieren en muggen kunnen bij op een ferme tik rekenen en daarna een streek van een geparfumeerd schoonmaakdoekje die in de kliko verdwijnt. In al die gevallen, heb ik de regie. Ik weet wat ik doe, ik ben bekwaam.. ik kan ze aan en maak ze onschadelijk of in ieder geval, ik hou ze uit de buurt.

Wat ik echter pas echt unheimisch vind, is als ik de spin niet meer kan vinden.. of weet dat er niet een maar zeer waarschijnlijk twee zitten. Een spin komt zelden alleen, heb ik gemerkt. Vooral in de herfst en winter als het koud wordt buiten, komen ze naar binnen voor een warm plekje om te overwinteren ofzo?

De spin die niet te vinden is.. die zich stiekem verstopt achter de verwarming of onder het bankstel.. brrr.. daar gruw ik van. Ik krijg er rillingen van als ik er aan denk.. Er valt mee te leven, ik heb geen fobie maar het voelt toch niet prettig..ook al is mijn angst niet alles overheersend. Het liefst had ik dat het me volkomen koud liet maar zover ben ik nog niet. Gripverlies.. zeggen ze.. dat is het probleem.. ik heb geen regie als de spin niet te vinden is.. de spin heeft dan vrij spel en ik griezel nog even verder..