zaterdag 1 november 2014

Socialer door afwijzing?

Socialer door afwijzing kopt een artikel in de nieuwe Psychologie Magazine op blz. 10. Met interesse lees ik het artikel waarbij blijkt dat uit wetenschappelijk onderzoek naar voren is gekomen dat mensen die zich zojuist wat genegeerd of afgewezen hebben gevoeld vervolgens meer rekening houden met anderen en minder egocentrisch zijn omdat ze er meer moeite voor doen om bij de ander goed over te komen. Wellicht om de volgende keer wel in de smaak te vallen? Na zo'n verlieservaring wil je het liefst niet weer afgewezen worden natuurlijk..

Ik denk even door.. Ik heb met mensen gesproken die ooit in hun leven gepest zijn. Ik heb er een aantal van hen gecounseld en wat mij opviel was dat zij stuk voor stuk moeite hadden om hun grenzen te trekken, graag anderen ter wille zijn en tot eigen ergenis toe behoorlijk please gedrag vertonen. Ze zeggen dat dit aangeleerd gedrag is geworden dat ze daarom nu niet meer in staat zijn om eens keihard "nee" te zeggen. Ze hebben moeite met voor zichzelf opkomen en ze zijn doorgaans niet assertief maar subassertief of agressief. Als ze "nee" willen zeggen slaat de angst ze al om het hart. Het roept paniekgevoelens op om voor zichzelf op te komen.

Die sociale aanpassing na zoveel afwijzing door pesten, leidt er kennelijk toe dat als het langdurig is, die afwijzing, dat je je zo vaak aanpast aan anderen en zoveel rekening houdt met anderen dat je jezelf verliest, dat je jezelf niet meer belangrijk vindt en dat je continu in zit te schatten en rekening houdt met wat die ander belangrijk vindt of wilt. Je weet op den duur niet eens meer wat je nou zelf eigenlijk wilt of belangrijk vindt. Je gevoelens hieromtrent stompen af, je hebt ze al zolang genegeerd omwille van de lieve vrede...

Niet zelden zie je dat faalangst ontstaan als het niet zo goed lukt om die ander te vriend te houden. Als het pesten langduriger is geworden. Dit leidt weer tot een negatief zelfbeeld en minderwaardigheidsgevoelens. Een negatieve cirkel is geboren en daar kom je zomaar niet meer uit.

De onderzoeksresultaten bij afwijzing mogen dan positief koppen dat je socialer wordt door afwijzing. Op de lange duur gaat dit voordeel volledig kapot.. je wordt niet socialer.. je past je steeds meer aan.. en je verliest jezelf ermee....veel mensen worden er angstig van en niet zelden hebben ze last van paniekaanvallen, depressie of burn-out.

4 opmerkingen:

Marga (http://marga-detweedehelft.blogspot.com) zei

Inderdaad, ik ben er goed ziek van geworden, zowel psychisch als lichamelijk, vraag mij af wie er mee gedaan hebben met dat wetenschappelijk onderzoek. Wat bedoelen ze met egocentrisch zijn , is eerlijk ten opzichte van jezelf zijn egocentrisch?

Jolande Rommens-Musquetier zei

Voor zover mij bekend is egocentrisch, jezelf centraal stellen. Uitgaan van je eigen belangen en niet op de ander gericht zijn. Het woord heeft tegenwoordig een wat negatieve klank gekregen omdat sociaal zijn, vaak meer van waarde wordt gevonden.

Bibje zei

tegenwoordig verwardt men egocentrisch met egoistisch, maar dat zijn twee totaal verschillende concepten. Egoisme gaat ten koste van de ander, egocentrisch gaat uit van jezelf en dan naar de ander toe. Eerst moet je zelf gevoed zijn voordat je je tot de ander kan richten met aandacht en liefde. Sociaal is het allerminst als je eerst de ander moet voeden en het liefst zelfs helemaal jezelf niet want dat zou egocentrisch zijn....over egoisme gesproken.....
Jezelf opofferen heeft nog nooit iemand goed gedaan.

Jolande Rommens-Musquetier zei

Mooi gesproken Bibje!