zaterdag 29 november 2014

Trots zijn op je hart



Dit blogje is voor alle mensen die zich zorgen maken over hun hart. Misschien wel omdat je last hebt van hartkloppingen of paniekaanvallen waarbij je hart heel erg snel en hard tekeer gaat, dat je bang bent dat je deze keer echt dood gaat. Voor alle mensen die last hebben van een angststoornis met hypochondrie, die denken dat ze een hartaanval krijgen als ze pijn op de borst ervaren. Voor alle mensen met hyperventilatie, die het soms zo benauwd hebben en zich dan heel ellendig en slap voelen..

Wees trots op je hart. Je hart heeft je gebracht tot waar je nu bent. Het heeft al zoveel mee gemaakt en het slaat nog steeds, trouw... zijn of haar slagen.. Het is misschien wel meer dan eens "gebroken" geweest, het heeft verdriet gekend, bedrog, verlating, afwijzing en er is wellicht met je hart en je gevoelens gespeeld. Toch is het hetzelfde hart dat je nog steeds elke dag en nacht weer, voorziet van zuurstof in je hersenen, spieren, weefsels en je organen. Het hart dat trouw pompt ondanks alle stress of angst die je hebt ervaren.. het verdriet dat je hebt gehad.

Bedank je hart gerust voor het feit dat het zich elke keer weer aan weet te passen aan de soms moeilijke omstandigheden. Dat het sneller gaat slaan als je inspanningen verricht, zodat het meer zuurstof aan spieren levert en meer kooldioxide af kan voeren via de longen. Het hart dat je hiermee in staat stelt om te rennen, te sporten, te fietsen, te zwemmen of auto te rijden, te stofzuigen of een bed op te maken.

En als je weer eens in een paniekaanval terecht komt en je voelt je hart zo tekeer gaan, weet dan dat dit komt omdat door je angst er heel veel adrenaline (hormoon) in je bloed zit wat je hartslag versnelt. Je lichaam zet zich schrap om te vechten of te vluchten en stuwt de spierspanning daarom omhoog zodat je op scherp staat. Als dit langer duurt kan je spierpijn gaan ervaren. Er komt doordat je hoger gaat ademen heel veel zuurstof in je bloed, allemaal gericht om je spieren optimaal te kunnen gebruiken (spieren werken door suikers te verbranden m.b.v. zuurstof). Deze grote hoeveelheden zuurstof maken dat je bewegingsdrang gaat krijgen. Je wordt onrustig, kan gaan ijsberen, trillen of beven. Het kan maken dat je duizelig wordt omdat je niet genoeg kooldioxide uitademt.

Het is van belang dat je op zo'n moment je ademhaling weet te reguleren middels ademoefeningen. Een tragere ademhaling met diepere flankademhaling is vaak helpend. Kort door je neus in ademen en via je mond rustig langdurig uitademen. Evt. kan je wat bewegen hierbij zodat je sneller zuurstof verbrandt. Verder kan het helpen om rustig voor te lezen, te bidden, te praten, te fluiten of te zingen. Door je stembanden te gebruiken vertraag je jezelf. Daarbij biedt het afleiding van de angstige gedachten die de angst zo triggeren. Ga iets doen wat je afleidt en waar je van kan ontspannen. Dat kan voor iedereen verschillend zijn.. De een wordt rustig van lezen, de ander houdt van muziek luisteren, een stukje wandelen met of zonder hond is helpend, een leuke film kijken, kleuren, breien, haken, tekenen, schilderen of kleien (of iets anders creatiefs).. probeer je aandacht weg te halen bij je angst.

En realiseer je dat je hart je niet in de steek zal laten. Het doet zijn uiterste best om je angstaanval te verwerken. Het hart kan het aan en zal kalmeren als jij ook kalmeert. Haal een aantal keer diep en rustig adem zodat je het actieve zenuwstelsel tot kalmte brengt en het ontspannende deel van het zenuwstelsel (parasympathisch) in werking laat treden. Bedenk dat evt. onregelmatigheden juist wijzen op ontspanning. Bedank je hart voor haar goede zorgen... be proud..

Wil je hulp bij paniek en angstaanvallen, neem dan gerust contact op met Minerva Counseling via email: minervacounseling@gmail.com

vrijdag 28 november 2014

De babbelbox

Je kent dat wel.. een babbelbox.. Er zit er vast ook eentje in je hoofd. Die verschillende stemmetjes die afwegingen maken, die je vertellen wat je vooral niet moet doen. Die je soms maar al te graag vertellen wat je fout hebt gedaan, misschien wel tekort geschoten bent of nagelaten hebt. Stemmetjes die je aan het twijfelen maken of je nou wel goed aan gedaan hebt of die je verongelijkt laten weten dat je weer over je heen laten lopen, dat je het weer hebt laten gebeuren. Hoe stom weer...

Dan heb je nog stemmetjes die je (altijd achteraf) gaan lopen vertellen wat je wel had moeten doen. Wat je had moeten zeggen toen die ene collega je zo lullig behandelde. Dan komt de zelfveroordeling dat je gewoon te zwak of te slap bent, dat je het nog steeds niet kan of te bang bent om voor jezelf op te komen, niet gevat genoeg bent..

Ik herken wel wat van die stemmetjes.. vooral als ik stress ervaar. Als het me toch al niet zo lekker gaat en ik het gevoel heb dat er dingen om me heen gebeuren waar ik geen controle over heb. Waar ik dan van baal... Als ik iets had willen zeggen maar het niet gedaan heb.. omdat ik niet durfde of het te moeilijk vond om het op een goede manier te zeggen.

We hebben het allemaal... iedereen die ik spreek heeft dit. Die babbelbox. De vaak uit het verleden afkomstige stemmetjes van strenge ouders of verzorgers, van mensen die het voor het zeggen hadden over jouw leven en handelen. De kritische ouder stemmetjes die altijd wat te mekkeren hebben...En dan het misschien wel boze kind stemmetje dat zegt: hee zoek het lekker uit, ik ben er klaar mee.. of die stampvoetend je de kamer uit laat lopen en je met de deur laat slaan.. Of het kwetsbare kind stemmetje wat huilend zegt: ik kan het niet.. ik durf niet.. ik vind dit zo eng... Waarna de kritische ouder het weer over neemt en roept:  schei toch eens uit met die aanstellerij, het is een kwestie van gewoon doen.. doe niet zo kinderachtig, lafaard...

En zo gaat die babbelbox nog wel een tijdje door.. vooral bij stress..

Er is goed en er is slecht nieuws hierover te vermelden. Het slechte nieuws is dat als je er erg veel last van hebt, het erg vervelend is. Dat die gedachten behoorlijk disfunctioneel zijn en niet zelden leidt tot destructief gedrag (destructief voor relaties en voor jezelf). Het goede nieuws is dat het "maar" gedachten zijn en dat jij die niet bent want jij denkt ze.. ze komen en gaan .. en wisselen elkaar af. Die gedachten kunnen je misschien beheersen maar je bent ze daarmee nog niet want jij bent de waarnemer van die gedachten. En dat betekent ook dat je er iets aan kan doen.. via counseling bijvoorbeeld.

donderdag 27 november 2014

Vrijwilliger zijn.. onbetaalbare inzet

Vrijwilliger zijn..
is vrijwillig
maar niet vrijblijvend
Is verbonden
maar niet gebonden
Is onbetaalbaar
maar niet te koop
Is positief denken
Is positief doen
Met als enig doel
voor jezelf en een ander
een goed gevoel!


Dit mooie gedicht stond op een menukaart in een restaurant waar vrijwilligers een lekkere maaltijd kregen aangeboden als dank al hun vrijwilligerswerk. Taalmaatjes, buddies van psychiatrische patiënten, gastvrouwen en heren die koffie schenken of een bar bemensen in een buurthuis, mensen die andere mensen opzoeken die eenzaam zijn of die administratieve hulp nodig hebben, mantelzorgers, mensen die hielpen met tuinieren en nog heel veel meer mensen die wekelijks soms zelfs dagelijks vrijwillig zich inzetten voor een ander.

Vrijwillig maar niet vrijblijvend. Als iemand op je rekent dan kan je het niet zomaar af laten weten als die persoon van je afhankelijk is of de hele week al naar je heeft uitgekeken. Vrijwillig maar niet betaald, onbetaalbaar desondanks.. waarbij soms werk wordt gedaan wat vroeger gewoon een betaalde baan was. Het werk is immers nog steeds aanwezig alleen is er niet altijd meer geld voor, het is weg bezuinigd of wordt niet meer gedaan omdat er geen vergoeding of subsidie meer tegenover staat.

Vrijwilligers.. in onze huidige participatie maatschappij een onmisbare schakel bij sportverenigingen, zorg en welzijnssector, in de kunst en cultuursector, bij kerk gemeenschappen, buurt- en wijkcentra, scouting, dierenasiels, bejaardenhuizen, kinderpostzegel verkoop, brandweer, politie  en allerlei andere organisaties, verenigingen en stichtingen. Participeren in onze participatiemaatschappij leidt ondermeer tot onbetaald werk verrichten voor een andermans welzijn. Soms onder druk van een moreel appèl en soms vanuit het hart omdat iemand het graag voor een ander over heeft.

Ik vind het fijn dat ik vrijwilligerswerk mag en kan doen. Het is onbetaalbaar als mensen een luisterend oor krijgen als er verder niemand betaald naar hen wilt of kan luisteren. Als mensen een leuke middag hebben als lichtpuntje in de week omdat er iemand een spelletje met ze komt doen of als ze er eens uit komen waar ze anders maar altijd verplicht binnen zitten.

zondag 23 november 2014

Ben je wie je denkt dat je moet zijn?


In het vak sociale psychologie leerde ik deze les. De les ging over de ontwikkeling van je individualiteit, hoe je jezelf als persoonlijkheid ontwikkelt en hoe je je daarbij voelt. Sociale psychologie gaat over de mens en zijn omgeving. De mens in zijn omgeving en de wisselwerking met die omgeving in relatie tot je "ik" (of ego).

Een mens ervaart spanning en ontspanning. Die spanning en ontspanning is ondermeer gelegen in hoe je je zelf voelt over jezelf. Over jezelf qua tevredenheid, eigenwaarde.. wat je graag wilt bereiken en waar je nu staat. Wie je wil zijn of zou willen zijn en in hoe je bent en hoe anderen tegen jou aankijken, jou behandelen en hoe dat weer zijn effect heeft op jouw denken en doen. Ontleen je je eigenwaarde aan je eigen denkbeelden of aan die van een ander? Ga je minder over jezelf denken als iemand iets naars over jou zegt? Ga je daarin mee? Hangt het er dan nog van af wie het zegt? Is het net zo erg als de buurman het zegt als dat je moeder of partner het zegt?

Een mooie eye opener vond ik dat er een verband is tussen spanning en ontspanning als het gaat om wie je wilt zijn en wie je bent. Hoe groter de afstand tussen wie je wilt zijn en wie je denkt dat je bent, hoe groter de spanning in jouzelf is. Hoe hoger je de lat legt en hoe minder waardig je over jezelf denkt, maakt dat spanning oploopt in jezelf. Je kan je afvragen in hoeverre dit helpend is voor jou?

De bovenstaande Chinese spreuk bekrachtigt deze bevindingen uit de sociale psychologie. Er zit spanning op de afstand tussen wie je denkt dat je moet zijn en wie je denkt dat je bent. De spanning zit 'm niet alleen in de afstand van het gewenste zelf en het werkelijke zelf.. maar zit 'm vooral in de overtuigingen die je over jezelf hebt... en laat dat nou net zijn waar het werkelijk om gaat. Die overtuigingen kan je nl. aanpakken en veranderen.. en daarmee kan je een hoop ontspanning bereiken...

maandag 17 november 2014

Emoties zijn de baas!




Psychologisch onderzoek laat ons steeds meer zien hoe de menselijke geest werkt. En vaak werkt die geest toch net even anders als dat we zelf dachten. We denken vaak heel veel controle te hebben over ons denken en over wat we kiezen maar niets is minder waar.

Heb je wel eens geprobeerd om een dag lang al je gedachten bewust te denken? Welke gedachten heb je nu echt gekozen? Of kwamen ze gewoon even je bewustzijn in "waaien" en gingen ze ook weer vanzelf weg? Had je controle over je gedachten en zo ja, lukt het je dan ook om eens vijf minuten lang geen gedachten te hebben? Gewoon niets in je hoofd.. rust, stilte.. geen woorden, geen beelden, geen ideetjes..

Mensen die piekeren of tobben weten al hoe dwingend gedachten kunnen zijn. Dat je die gedachten niet zomaar aan of uit kan zetten is pijnlijk duidelijk. Die piekergedachten komen maar gaan niet meer zo maar weg. Het zelfde geldt voor dwanggedachten. Daarmee is onze denkgeest ons de baas. Je hebt het niet meer zelf (wie is dat zelf?) voor het zeggen maar de gedachten dwingen je dingen te denken of te doen (dwanghandelingen).

Gedachten zijn niet wie jij bent. Ze komen en gaan.. en als jij je gedachten was.. dat kwam jouw persoonlijkheid.. en dan ging jouw persoonlijkheid en verdween uit je bewustzijn, net als je gedachten. Maar hoe zit dat dan met keuzes maken? Hoeveel grip en controle hebben we nou werkelijk op keuzes maken?

Nou niet al teveel.. ook al denken we van wel. Het blijkt dat we met ons denken, heel veel denken. Denken te weten, denken te kiezen.. maar uiteindelijk kiezen we doorgaans voor datgene wat ons een goed gevoel geeft. Dan kan het denken nog zo schreeuwen dat het beter is dat.. of logischer als we zus en zo doen.. en soms schreeuwt dat denken niet eens.. Dan is het stil of fluistert het.. en is het ons gevoel dat duidelijk de richting aan geeft. Het blijkt dat gevoel de baas is. Of je je dat nou bewust bent of niet.

Als we kiezen.. kiezen we op gevoel. We kiezen op basis van emotie. Deze ingesleten gewoonte komt uit de oertijd waarin we primair reageerde op gevaar, voedsel of voorplanting. Angst maakte dat we tot actie kwamen en vluchtten of vochten. Een aantrekkelijke prooi of rijp fruit maakte dat we gelijk aan eten dachten, je weet maar nooit wanneer je weer je volgende maaltijd kon vinden.. en seks.. tja.. dat is de enige manier om je nageslacht met jouw genen te verzekeren. Elke soort wilt graag blijven bestaan, seksuele aantrekking, gevoelens van opwinding en lust, zijn sterk. Onze partner kiezen we vaak niet bewust maar in een vlaag van verliefdheid waarin we een totaal vertekend beeld hebben van iemand.. geen denken aan dus.. maar puur gevoel, emotie..

Hoe nuchter we ook denken te zijn.. de emoties is de baas. De emotie is de echte drijfveer van ons gedrag. De emotie en het gevoel bepaalt of we werkelijk in actie komen en hoe we dat doen.. vandaar ook dat we soms niet zo goed meer snappen waarom we iets nou eigenlijk gedaan hebben of zeggen: "wat stom.. ik wist heus wel dat..."

Je kan een heel plan hebben bedacht, slim, rationeel en mooi door timmert. Als je emotie en gevoel er niet achter staat is de kans aanwezig dat het niet gaat lukken. Je gevoel en ratio dienen bij voorkeur op een lijn te zitten.  Lukt dat niet dan heb je vaak een probleem om iets naar tevredenheid voor elkaar te krijgen. Het is dan belangrijk dat je onderzoekt waar het mis ging en hoe je je gevoel op een lijn kan brengen met wat je wilt bereiken. 

zondag 16 november 2014

Een nieuwe invalshoek voor alle mamma's!



Als aan moeders wordt gevraagd hoe ze zichzelf zien als moeder en wat er wel en niet goed gaat, dan volgt er een stroom van zelfkritiek op wat er allemaal anders en beter kan. Kenmerkend voor veel moeders.. vooral ook in Nederland denk ik, waar we vaak kritisch zijn op onszelf en op anderen..

De moeders weten maar al te goed waar het mis kan gaan, wat ze beter hadden kunnen doen maar wat er wel goed gaat dat komt niet zo vaak aan de orde. Ik herken dit uit de training Positief Opvoeden die ik zelf meermaals heb meegemaakt en waar ik de laatste tijd een workshop of training in geef. Een van de items van positief opvoeden is dat je nu juist kijkt naar wat er WEL goed gaat. Je kijkt dan naar je kinderen wat ze allemaal goed doen en deelt hier complimentjes voor uit of geeft ze een aai over de bol.

Kijken naar wat er wel goed gaat wordt zo vaak vergeten. Gewoon gevonden.. tussen ouders en kinderen, tussen partners onderling.. collega's met elkaar of de leidinggevende die nauwelijks oog heeft voor wat er goed gaat. Dat wat goed gaat is immers je basis van succes en je groei mogelijkheden. Daar ben je goed in.. dat kan je al en misschien wel heel goed ook, daar kan je succes mee hebben. Daar zit talent en passie?!

Aandacht en alleen maar oog hebben voor wat niet goed gaat, levert je doorgaans geen goed gevoel op. Het is noodzakelijk om te weten waar je nog wat te leren hebt of wat er nog niet zo lekker gaat maar uiteindelijk is dat niet waar je je focus op wilt hebben. Kinderen die enkel aandacht krijgen als er iets niet goed gaat (pas op hoor.. dat mag niet.. foei!) die leren dat als ze aandacht willen dat ze iets stouts moeten doen.. iets wat niet mag of niet goed is.. Immers iets goed doen, levert je lang niet zoveel aandacht van pappa of mamma op als niet goed doen...

Vandaar dat kijken naar wat wel goed gaat zo ontzettend belangrijk is. Altijd...overal... strooi gerust met welgemeende (!) complimenten en geef positieve aandacht. "Wat fijn dat je even mee helpt met tafel dekken" of "Mooi gemaakt zeg die tekening". Positieve aandacht voelt fijn, kost niets en levert alleen maar meer positief gedrag en een positieve sfeer op.. zowel binnen het gezin als in relaties.. Of dat nou partner relaties zijn, collegiale relaties of de relatie met je buurman of leidinggevende.

Kijk eens naar wat de kids doen in het filmpje... Die weten hoe het moet! Die kijken nog heel onbevangen naar wat WEL goed gaat en weten dat zo mooi en puur te benoemen.. En kijk eens wat dat doet met de mamma's... Wat doet het met jou?

zaterdag 15 november 2014

Chapeau voor Maya

Op 6 november 2014 ben ik naar het CHE festival geweest georganiseerd door GGZ Breburg. Ik was hier op uitnodiging van Maya die mij in leerjaar 2 heeft geholpen door proefcliënte te willen zijn met de counselingsmethodiek. Ze heeft naast counseling bij mij ook parallel daaraan hulp en begeleiding via de GGZ gehad.

Maya heeft meegewerkt aan het boek “Chapeau” waarin allerlei ervaringsverhalen staan van mensen die bij GGZ Breburg in behandeling zijn geweest en die nu op zijn opgeleid als ervaringsdeskundige.

Maya vertelt in het boek haar verhaal wat ze heeft meegemaakt en hoe ze haar weg naar herstel heeft gevonden. Ze schrijft in het boek ook dat ze is doorgegaan met een lange lijst van doelen stellen (zoals we dat in de counseling ook gedaan hadden door drie doelen uit te werken) en dat ze die doelen één voor één is gaan nastreven door er actief aan te werken (opleiding volgen, solliciteren voor een baan, ervaringsdeskundige worden, vrijwilligerswerk gaan doen om netwerk op te bouwen).

Inmiddels heeft ze een groot aantal doelen weten te verwerkelijken en heeft ze haar opleiding als ervaringsdeskundige met goed gevolg afgesloten en heeft ze een betaalde baan bij GGZ Oost Brabant als ervaringsdeskundige.

Maya was een van de drie mensen die op deze middag haar verhaal deed voor het publiek en hiermee de boekpremière  samen met andere ervaringsdeskundigen succesvol en met humor wist te brengen. Hierna zijn de eerste exemplaren van “Chapeau” door haar en haar collega's uitgereikt aan de aanwezigen. Ik heb er ook eentje gehad en Maya heeft deze persoonlijk voor mij gesigneerd waar ik natuurlijk super trots op ben.

Ik heb de informatiemarkt bezocht waar diverse organisaties waren met informatie over herstel en ervaringsdeskundigheid gerelateerde onderwerpen. Zij werken samen met elkaar om cliënten zo optimaal mogelijk te ondersteunen en te begeleiden. Ik vond het mooi om te zien hoeveel aandacht en inspanning er is om mensen met een psychische aandoening op een positieve manier te “empoweren” door te kijken naar wat WEL goed gaat, wat versterkt kan worden, waar de grenzen zijn en hoe je daar als cliënt beter mee om kan gaan. Dat cliënten benaderd worden vanuit hun eigen kracht en kunnen. Ik zag ook dat hier veel gebruik wordt gemaakt van de positieve psychologie naar wat helpend is, wat nodig is en dat er meer individuele aandacht en maatwerk is voor de cliënt.

Het was voor mij goed om te merken dat ik als counselor had kunnen bijdragen aan een stukje herstel bij Maya, en dat ik haar met de counselingsmethodiek handvatten heb kunnen geven waardoor zij haar herstel om kon zetten naar ervaringsdeskundigheid. Dat zij het nu uit kan dragen naar anderen die nog in dat proces zitten, hoe zij het beleefd heeft, gedaan heeft en wat voor haar heeft geholpen. Dit blog is met goedkeuring van haar geschreven en gepubliceerd. Way to go Maya!



donderdag 13 november 2014

Gedachten die je geweld aan doen..


Vaak identificeer je je met je gedachten. Dan denk je: "dat ben ik". Ik denk iets en dat ben ik. Ik ben stom, ik ben onhandig, ik krijg geen respect van mijn zoon, ik ben het hier niet mee eens want als we dat doen gebeurt er iets ergs.. Al die gedachten de hele dag die door je hoofd gaan, houden je aardig bezig.

Gedachten die positief zijn zoals: "ik hou van hem, ik ben blij dat je er bent, wat fijn dat we samen kunnen eten, dank je wel voor je hulp.." die zijn geen probleem. Dit zijn helpende, prettige gedachten en deze gedachten maken dat ik me goed voel over mezelf, over de wereld om me heen en ik ben in vrede met wat er met me om heen plaats vindt.

Het wordt problematisch als je de hele tijd negatieve gedachten hebt over jezelf of over anderen. Dan doe je jezelf (en soms ook anderen) geweld aan. Vooral als je al deze gedachten ook nog eens voor waar aan houdt. Als ik denk dat ik een onhandige vrouw ben, dan doe ik mezelf geweld aan. Ik kraak mezelf af wat tot resultaat heeft dat deze negatieve overtuiging over mezelf, mezelf pijn doet. Ik voel me dom of inadequaat, ik durf niet meer zo goed aan iets te beginnen met zo'n gedachte "want ik zal het wel weer verpesten" (een volgende gedachte als logisch gevolg van de "ik ben onhandig" gedachte). En zo kabbelt mijn denken voort in een negatieve spiraal waarin ik mijzelf omlaag haal en steeds meer tekort doe en me ongelukkig ga voelen waardoor ik ook steeds minder aan durf, aan kan of aan pak en daarmee mijn eigen incompetentie telkens weer bevestigt zie...

Gedachten die je geweld aan doen zijn overtuigingen die niet waar zijn en waar je continu over in gevecht bent met jezelf. Een strijd die ontzettend veel energie kost en waar niets te winnen valt.  Het gevecht in jezelf haalt je uit de realiteit en voedt negativiteit. Je vast houden aan pijnlijke gedachten, maakt je prikkelbaar, kan eetproblemen geven, angst of woede aanvallen omdat die nare gedachten je zo in hun greep houden.

Je schiet misschien wel makkelijk in de verdediging en begint een ruzie of discussie of zwijgt verbijtend en boos over zoveel onbegrip of verwijten.. maar wat doet dit met jou? Wat doe je jezelf aan op deze manier? Hoe stop je dit denken?

Het stopt met realiseren dat je je gedachten niet bent.. die nare gedachten zijn gedachten, zijn negatieve overtuigingen die niet waar zijn. Het is enkel wat je denkt, ze zijn een vervelende gewoonte en je kan ze onderzoeken om er van bevrijd te worden. Je zou zoveel anders en lichter kunnen zijn als je begrijpt waar ze vandaan komen, als je ze anders zou kunnen denken, als je ze los zou kunnen laten en niet continu die innerlijke strijd hoeft te voeren...

Herken je je in wat hier staat.. over hoe gedachten je geweld aan doen en wil je graag hulp of begeleiding in het stoppen van die strijd in je hoofd? Overweeg dan eens counseling.. het inzicht in jezelf, het onderzoek wat je dan aan gaat kan zo bevrijdend en helpend zijn.. Probeer het eens.

dinsdag 11 november 2014

Ouder contact ochtend op school over feestdagen

Via het Centrum Jeugd en Gezin werk ik mee aan ouder contact ochtend op de basisschool de Fontein in Breda. Dit is maandelijks een thema ochtend verzorgen samen met een collega CJGer. Erg leuk om te doen.

Deze ouder contact ochtenden hebben als doel om samen met ouders in gesprek te gaan over opvoeden. De groep kent een aantal ouders die telkens weer onder het genot van koffie en thee samen komen om te kijken naar een diversiteit aan onderwerpen in relatie tot je kind en de opvoeding die je geeft.

We hebben het al een keer over Veiligheid in de wijk gehad. Waar kan je kind veilig buitenspelen? Speelt het al buiten? Spreken ze wel eens af en hoe ga je daar mee om? Waar ga je wel eens met je kind heen als je iets leuks wilt doen buiten de wijk? Weet je ook wat je kinderen doen als ze alleen buiten spelen en mogen ze dat al? Zomaar wat vragen die aanbod zijn gekomen en waar we met ouders (en ik ben zelf ook een ouder) over gesproken hebben, ideetjes hebben uitgewisseld en van elkaar gehoord hebben hoe je invulling geeft aan het buitenspelen en veiligheid voor je kinderen daar in bieden.

Vanochtend ging het over Feestdagen. Sinterklaas en Kerst komt er weer aan en het is wel interessant en leuk om te kijken hoe de feestdagen gevierd worden door de diverse gezinnen. Vooral ook omdat er ouders van diverse culturen en religies bij zijn in deze groep. Een paar ouders zijn nog niet zo lang in Nederland en voor hen was het interessant om te horen wat Sinterklaas en Kerst in houdt, hoe het hier gevierd wordt en waarom. Wie gaat er kijken naar de intocht van Sinterklaas? Vier je ook Sinterklaas thuis of hebben ze in jouw familie of cultuur een feest wat er op lijkt? Wat doe je als de andere kinderen Sinterklaas cadeautjes krijgen maar bij jou thuis is er geen pakjesavond?

Dan blijkt weer dat de feestdagen misschien wel verschillen qua datum maar dat de verschillende culturen en religies ook overeenkomstige gebruiken, tradities en feesten hebben. Dat Molukse mensen ook Kerstmis vieren maar ook Suikerfeest kennen binnen hun gemengde cultuur. Dat er in Turkije ook een kinderfeest is op 23 april en dat er ook een intocht is met een verklede man die cadeautjes uitdeelt. Bijzonder is dat Sinterklaas, de bisschop van Myra was en oorspronkelijk uit Turkije kwam. Dat wisten sommige ouders dan weer niet.

De Pietendiscussie kwam nog even ter tafel maar niemand vond het aanstootgevend of je nou moslim, christen, blank of bruin was en we waren het er gezamenlijk over eens dat Zwarte Piet hoort bij het traditionele sinterklaasfeest. Iedereen ervaarde Zwarte Piet juist als iemand die er bij hoorde.. een feest van blank en bruin en juist niet alleen maar een blank feestje.. Mooi eigenlijk... 

maandag 10 november 2014

Een gastles op het Vitalis college

Vandaag heb ik weer eens voor de klas gestaan. Nou ja .. voor de klas. Ik ben niet zo van het traditionele lesgeven. Ik zit liever in een kring met de klas, bespreek dan graag dingen met de studenten om te kijken hoe ze ergens tegen aan kijken of waar ze mee bezig zijn.

Ik ben niet zo zeer een docente als meer een trainer. Daar zit een nuance verschil in. Ik hou van interactief leren. Leren terwijl je bezig bent met "doen". Zeggen wat je "denkt" en proberen om met verschillende invalshoeken ergens naar te kijken.

Deze keer was ik uitgenodigd bij het Vitalis College in Breda, bij een MBO BBL klas. Werkend leren dus. Een diverse klas qua leeftijd en opbouw. Ze werken allemaal in de zorg, met verstandelijke beperkte cliënten. En maandags gaan ze naar school en hebben ze les. Omdat ze zelf een gastles mochten regelen was er vandaag de beurt aan Novadic Kentron (verslavingszorg) in de ochtend en "Een steekje los?" in de middag.

Geen van allen hadden ze verder nog iets te maken gehad met "Een steekje los?", het spel. Ze waren wel benieuwd wat het inhield en na een korte introductie heb ik ze maar gelijk het spel laten ervaren door te gaan speeddaten met de kwartet variant van de uitbreidingssets Zelfregie en Persoonlijkheidsstoornissen. Deze variant houdt in dat je met vragen en stellingen elkaar gaat bevragen en kaartjes ruilt totdat je met vier andere kaartjes eindigt dan waar je mee begonnen was. Een lekkere energizer zo vlak na de lunch, dit om te voorkomen dat de afterlunchdip er in zou hakken.

Nadat de studenten daarmee klaar waren heb ik ze het bordspel uitgelegd, de ontstaansgeschiedenis van het spel en waarom het spel er is gekomen. Dat het doel is om over psychische gezondheid en kwaliteit van leven met elkaar in gesprek te gaan op een speelse maar toch ook wel serieuze manier.

Ze gingen daarna in twee groepjes uiteen om vragen, stellingen en fotokaartjes te bespreken in de thema's hulpverlening en sociale contacten. Hier werden interessante gesprekken gevoerd waarbij er in nader en dieper werd gekeken naar wat je bijvoorbeeld in de communicatie bij jezelf kan verbeteren, wat herstel voor jou betekent en hoe je aan kijkt tegen mensen met een beperking of stoornis.

Al snel merkten ze dat je hele mooie gesprekken kon voeren met elkaar en dat elk kaartje weer uitnodigde om eens een ander onderwerp binnen de psychologie of van de psyche bespreekbaar te maken met elkaar. Dat je daardoor uitgedaagd werd om telkens weer te kijken wat een ander daar van denkt of hoe die het ziet en in hoeverre dat overeen komt met hoe je er zelf tegen aan kijkt.

Na een korte pauze besloten we met een quiz variant waarbij ik twee teams tegen elkaar heb laten strijden met kennisvragen, woord raden en tekenen/uitbeelden. Hier waren de Opstekers te verdienen en daarom werd er fanatiek mee gedaan. Het eindigde in een gelijke stand waarbij uiteindelijk een eigen uitbeelding de definitieve winnaar opleverde..

Deze gastles/workshop werd gewaardeerd met woorden als "afwisselend, inspiratief, actief, leuk, leerzaam, reflectief interessant en vooral ook verrassend". Ze hadden dit niet zo verwacht en het was voor hen een leuke manier om eens op een hele andere manier met elkaar over hun vak bezig te zijn!

zondag 9 november 2014

Afleren en aanleren = veranderen



Stel, je hebt een slechte gewoonte, een naar trekje.. iets waar je niet zo blij mee bent. Dan wil je daar op een goed moment van af. Je wilt het niet meer.. je vindt het vervelend. Het kan gaan om een verslaving zoals roken of teveel drinken, het kan gaan om iets wat je telkens weer doet en waar je later spijt van hebt zoals niet eerlijk zeggen wat je werkelijk wilde, een leugentje waar de waarheid beter had gewerkt of misschien gaat het wel om het telkens weer vervallen in oud gedrag als je kwaad wordt of gefrustreerd raakt en je je al 100x had voorgenomen om je niet meer uit je tent te laten lokken of boos te worden.

Iets wat je aangeleerd hebt (dat is hetgeen waarmee je niet bent geboren) is zoals ze dat in de psychologie zeggen: geconditioneerd gedrag. Geconditioneerd gedrag hebben we allemaal en is gebaseerd op het principe: plezier vermeerderen (winst) of pijn vermijden (verlies).

Je hebt iets eigen gemaakt doordat er een voordeel in te behalen was. Je kon er plezier uithalen. Zo beginnen mensen vaak met roken. Niet omdat het roken zo lekker smaakte in het begin want je werd er vaak misselijk van, kreeg het benauwd en het stonk. Het plezier zat niet in het roken zelf maar in het "erbij horen" of "stoer doen". Kijk mij eens een flinke kerel of hippe meid zijn.

Boos worden als je gefrustreerd raakte als kind, kan je opgeleverd hebben dat je aandacht kreeg, dat mensen je wilde helpen, je alsnog je zin kreeg misschien als je maar kwaad genoeg werd.

Zelfs ziek zijn, wat op zich vervelend is, kan winst opleveren. Immers als je ziek bent, kan je eens lekker uitrusten, hoef je niet meer aan allerlei verplichtingen mee te doen. Het kan dienen als uitvlucht om een moeilijke situatie niet aan te hoeven gaan of het kan helpen om geen verantwoordelijkheid te hoeven nemen voor hetgeen je eigenlijk verantwoordelijk bent. Dit noemen ze ziekte winst en ziekte winst is een soms zelfs onbewust mechanisme wat mensen ernstig, chronisch of langer ziek houdt dan eigenlijk nodig is. Je ziet dan dat als bepaalde stressfactoren zijn aangepakt, de ziekte prompt ook ophoudt te bestaan of sterke verbetering laat zien.

Pijn vermijden houdt vooral in dat je dingen niet (meer) doet omdat je er ooit een teleurstellende ervaring mee gehad hebt. Je hebt een blauwtje gelopen, dus je vraagt niemand meer mee uit angst voor nog een afwijzing. Je wilt niet meer op examen omdat je een keer gezakt bent en hebt daarmee faalangst of examenvrees ontwikkeld.

Kortom.. allemaal geconditioneerd oftewel aangeleerd gedrag (denken en voelen).

"Maar hoe je kom je hier nou van af?" Vragen dan veel mensen. "Ik weet nu wel hoe het zit maar ik wil er van af en dat lukt me maar niet. Ik word daar zo gefrustreerd van!" De magische toverspreuk is:

You can't get rid of things, you transform them..

Oftewel.. je kan ergens niet zomaar van af komen.. je zult het dienen te transformeren. Dat laatste betekent dat je het in iets anders dient te veranderen. Als er iets is in onze menselijke natuur, dan is het dat je dingen niet kan weglaten. Dan ontstaat een leegte. En leegte is iets waar de meeste mensen absoluut niet tegen kunnen. Het maakt ze onrustig, angstig, verward, gedesoriënteerd, chaotisch. Mensen willen iets hebben, een houvast, een nieuw perspectief, een kader, regels of iets anders wat ze kunnen denken, voelen en doen.

Stoppen met roken, lukt niet als je alleen maar wilt stoppen met roken. Er ontstaat een leegte. Stoppen met snoepen, te veel eten, kwaad worden als het niet nodig is, angstig zijn of waar je dan ook mee wilt stoppen, lukt niet als je enkel wilt stoppen. Je zult er iets mee moeten doen. Het veranderen in iets anders. Vervangend denken, voelen en gedrag. Dat is nog een heel proces.. om uit te vinden wat bij je past. Hoe jij het succesvol anders kan aanleren.. want daar hebben we het over. Iets succesvol aanleren. Afleren is namelijk eigenlijk niets anders dan iets anders succesvol aanleren.. dat noemen ze veranderen.. De leegt die ontstaat opvullen met iets anders wat wel werkt..

zaterdag 8 november 2014

Spelen met "Een steekje los?"

Vandaag weer mee gewerkt als spelleider met een spelworkshop met het spel "Een Steekje Los". Dit keer in Dongen voor het vrijwilligers teamuitje van GGZ Breburg. Blijft altijd weer erg leuk om te doen.

Na een korte uitleg hebben we onder het genot van koffie en wat lekkers een gespreksrondje gemaakt waarbij de mensen in diverse samenstellingen met elkaar in gesprek gingen over thema's als gezondheid, hulp, zingeving, vrije tijd, studie en beroep, relaties of sociale contacten.

De vragen, stellingen en foto's nodigden uit tot mooie gesprekken waarbij men elkaar de eigen ervaringen vertelde. De vrijwilligers leerden elkaar weer een beetje beter kennen op deze manier. Ik begreep dat ze elkaar niet zo vaak zagen en meer met hun vrijwilligerswerk bezig waren dan met elkaar. Deze speelse manier van vragen beantwoorden maakte dat ze op een andere manier met elkaar in contact kwamen en over dingen konden praten die je normaliter zomaar niet even ter sprake brengt.

Daarna hebben we de competitie aangemoedigd door ze in vier teams te verdelen en op deze manier een wedstrijd element in te brengen. Fanatiek werden de kennisvragen beantwoord. Er werden woorden geraden en tekenen/uitbeelden leidde tot grappige en leuke afbeeldingen.

Nadat we met z'n allen alles opgeruimd hadden hebben we op uitnodiging van GGZ Breburg lekker mee mogen eten bij de Bourgondiër in Dongen. Daar hebben we nog even nagepraat met de mensen over het spel en ervaringen uitgewisseld over vrijwilligerswerk.

Kortom een leuke ontmoeting met collega's in de zorgverlening!

vrijdag 7 november 2014

Wat geeft jou de meeste kans op succes?


De manier waarop je iets aan pakt geeft je de meeste kans op succes. Zo.. die is er uit. Klinkt simpel hé?

Dan volgen er de vragen.. hoe pak ik het aan? Hoe kan ik het doen? Wat als... En daar zitten de risico's op mislukking. Het is prima om na te denken hoe je iets aan gaat pakken. Beter van wel zelfs want lang niet alles wat impulsief gedaan wordt is succesvol. Enige overdenking en planning is wel een aanrader.

Het bovenstaande plaatje kent een startpunt en een eindpunt. Links boven is het startpunt en met dit soort gedachten en gedrag, is de kans op succes klein of nihil. Naarmate je het pad volgt, zul je zien dat de gedachten meer helpend zijn om succesvol te kunnen zijn. Herken je die gedachten? Waar zit jij meestal op dit pad?

Elke stap is waardevol die je zet op jouw levenspad. Elk onderdeel is een stukje richting het uiteindelijke doen. Het iets tot stand brengen of dat iets lukt. Het maakt dan niet uit of je het over solliciteren, werk, moederschap, yoga, mediteren, een boek schrijven of boodschappen doen hebt. Uiteindelijk kan iets pas werkelijk gecreëerd worden als je het "doet". Als je in overeenstemming bent met wat je wilt bereiken in je gedachten, houding en gedrag.

Vaak lukt het wel als je het "doet". Soms zal je iets meerdere keren moeten doen, moeten oefenen voordat het echt succesvol wordt. Succes komt met vallen en opstaan en heel veel keren opnieuw proberen tot je ergens echt goed in bent. Dat geldt voor leren lopen als voor auto rijden of voor een muurtje metselen.

Hoe reageer je als iets niet (meteen) lukt? Durf je dan ook hulp te vragen? Doen is de sleutel tot succes.. veel doen dus..

donderdag 6 november 2014

Een succesvol recept!



Een recept tot succes is een gerecht wat je goed voorbereid. Je kan dit recept in je eentje maken maar het is makkelijker als je het samen doet. Samen iets maken en dingen bereiken is leuk en daar leer je van.

Het is ook leuker om het samen op te eten dan in je eentje te gaan eten van wat je zo lekker gekookt hebt. Als je kan genieten van elkaars recepten en kookkunsten dan geniet je dubbel zoveel dan als je het in je eentje doet.

Iets klaar maken is een stuk fijner en makkelijker als je er vol overgave en passie aan begint. Een beetje snufje vreugde of er "zin in" hebben is wel helpend om er echt iets moois en lekkers van te maken. Lef tonen door eens te experimenteren met nieuwe ingrediënten of andere combinaties maakt het spannend en origineel. Dat maakt het een gerecht met jouw unieke stijl en smaak.

Heb oog voor andermans kwaliteiten. Andere mensen kunnen je zoveel leren want elke keuken heeft weer zijn eigen geheimen en ingrediënten. Wissel het eens af en probeer eens wat Indisch of wat Marokkaans of Turks. Ook de Italiaanse of Spaanse keuken heeft zo zijn specialiteiten en maakt dat je niet elke keer hetzelfde eten op tafel hoeft te zetten. Pak het beste uit alles en maak er iets geweldigs mee.

Neem de tijd om te koken en er echt iets lekkers van te maken. Niemand zit te wachten op een efficiënte snelle hap waarmee je enkel je maag vult maar waar je nauwelijks van kan genieten of die weinig voedingswaarde verder heeft. Dat is even handig maar op de lange duur verschraald dit je zin in koken en eten. Het is ook niet gezond voor je lichaam en welbevinden.

Als je klaar bent met koken en je hebt de maaltijd genuttigd, kijk dan nog even terug hoe het was, wat je er lekker aan vond, wat je de volgende keer anders zou willen doen of proberen. Praat daar over met je kookcollega's of tafelgenoten. Op die manier creëer je weer ideetjes voor een volgend succesvol gerecht.


Succes

1 Snufje vreugde
2 el veranderbereidheid
100 dl. doorzettingsvermogen
300 gram lef, durf of moed
500 gram doelstelling
3 stuks informatie
5 stuks educatie
1 zakje zelfreflectie

Samen serveren met dankbaarheid, waardering en vergeving voor het beste resultaat..



Zoals je misschien al door had, geldt bovenstaande beschrijving niet alleen voor het koken van een lekkere maaltijd. Vul voor gerecht, eten en maaltijd eens woorden in als werk, organisatie of product .. of denk eens aan je relatie met je partner hoe je die leuker, fijner en lekkerder kan maken..

woensdag 5 november 2014

De treinreis van het leven...



Geïnspireerd door Harry Potter en een mooi mens die Marjolein heet, kwam ik op dit blogje. Zat ik gisteren de eerste film van Harry Potter weer eens bij toeval te kijken omdat deze op tv was. Niet dat ik nou zo'n fan van Harry ben (alhoewel ;) ) maar wat de film deze keer een extra dimensie gaf was dat we inmiddels de Harry Potter reis gemaakt hebben een paar jaar geleden in Noord Engeland en Schotland.

Ik heb Zweinstein in het echt gezien, het prachtige kasteel waar de "toverschool" gesitueerd was. We hebben bijna alle filmlocaties bezocht, de prachtige meren (lochs) en de Schotse hooglanden.. en heel bijzonder we hebben in de Zweinstein Express gezeten.. De trein die meermaals is gebruikt voor de HP films. We hebben er in gezeten, dezelfde reis gemaakt.. we kwamen alleen niet op Zweinstein uit en startte ook niet op perron 9 3/4 maar bij Fort William. Maar dat maakte niets uit.. Vakantie in Schotland is als een sprookje.. zo mooi.

Maar goed, voordat ik weer helemaal weg zwijmel in mijn vakantie herinneringen, ga ik terug naar wat ik wilde schrijven. Ik las een mooi gedicht van Marjolein waar ze haar treinreis beschreef, hoe ze iemand ontmoette tijdens haar levensreis die haar bewust maakte van de reis en hetgeen ze mee maakte. En zo gaat het... het is een mooie metafoor..

We zijn op reis, op reis door ons leven. Het is te vergelijken met een treinreis. Op enig punt stappen we in, in een trein die een bepaalde bestemming heeft. Die bestemming kan een baan zijn, een relatie krijgen, een studie voltooien of iets anders willen bereiken. We willen ergens heen.. we hebben verlangens, behoeften en wensen. We zijn onderweg er naar toe.. of dat nou iets heel aards is zoals een baan of iets heel spiritueels als "verlichting".. hoe dan ook we zijn onderweg. We kunnen bijna niets anders dan onderweg zijn..

Onze trein geeft ons mede passagiers.. Ze stappen in, hebben dezelfde bestemming, ze reizen een tijdje met ons mee en sommige stappen dan weer uit. Die mede passagiers kunnen vrienden zijn, familieleden, partners, collega's of kinderen.. Soms stappen we samen uit op een bepaald station omdat onze bestemmingen gehaald zijn en we een nieuwe bestemming hebben. We leren in andere treinen, weer andere mensen kennen, zij geven ons nieuwe inzichten of herinneren ons aan oude dingen uit ons verleden die nog niet "af" zijn.

We voeren mooie gesprekken tijdens onze reis, we kunnen ook ruzie maken met anderen omdat we ons aan hen storen. We kunnen er zelfs eerder voor uit stappen om ze te ontlopen of te vermijden, we kunnen een trein later pakken.. of een ander traject kiezen. (De NS zal vast heel blij zijn met dit blogje, bedenk ik me nu). We kunnen een sprintertje nemen of een intercity.. net waar we heen willen en hoe snel we willen gaan.

En zo reizen we met elkaar mee. En soms stoppen we even. Op een mooi klein stationnetje. We gaan daar op bankje zitten en laten een paar treinen aan ons voorbij gaan. We lopen misschien wat in de omgeving om even tot rust te komen van al die veranderende landschappen die we onderweg tegen kwamen tijdens onze reis.

Dan pakken we weer een trein richting een druk station en begeven we ons in de menigte en reizen we even niet meer verder. We gaan dan druk aan de slag op onze bestemming door leuke dingen te doen of dingen te doen noodzakelijk zijn..

En soms willen we weer terug naar die oude nostalgische trein.. de trein die ons thuis gaat brengen..

Vader en dochter

Als vader heb je vaak een andere rol dan als moeder als het gaat om kinderen groot brengen. Je bent een rolmodel voor je kinderen.

Lees hier verder

maandag 3 november 2014

Mensen zijn wat ze als kind geleerd hebben


Nature versus Nurture. Het verhaal van de genen en de opvoeding. Wat zit in je en wat is aangeleerd? In de psychologie wordt dit onderzocht door gedragsonderzoek te doen en te kijken naar kinderen in de diverse ontwikkelingsfasen in relatie tot de situatie waarin ze leven. Met name bij tweelingen die gescheiden zijn opgegroeid is dit het meest interessant want zij zijn genetisch gelijk aan elkaar. De verschillen die ze dan hebben komen uit opvoeding en de omgeving waar ze zijn opgegroeid.

Wat we leren, leren we van onze verzorgers en daarna van onze familie, leraren, vriendjes en kennissen. We leren door te observeren, we leren door straf die we krijgen, we leren doordat we ergens plezier van ervaren, we leren door te imiteren en te oefenen met nieuw of ander gedrag. We leren door te lezen, kennis op te doen en door fouten te maken (trial and error).

De wereld om ons heen is onze leerschool en van elk mens of situatie haal je wel weer een leerervaring. Voeg je iets toe aan je ervaring en beleving. Je stopt het in je hoofd bij al je andere feiten, weetjes en informatie uit het verleden. En op een goed moment komt dat er in bepaalde combinaties weer uit afhankelijk van de situatie waar je je dan in bevindt of met wie je in gesprek bent.

Het is logisch dat negatieve ervaringen doorgaans negatief gedrag opleveren en positieve ervaringen positief gedrag. Wil je de cirkel van negatief gedrag doorbreken en ombuigen naar positief gedrag dan is dat nog een hele klus. Dat is bij kinderen al niet makkelijk en als het om een volwassene gaat blijkt het nog moeilijker te zijn om ander of nieuw gedrag aan te leren aangezien de hoeveelheid "oude informatie" behoorlijk groot en star kan zijn. Het vraagt enige flexibiliteit, doorzettingsvermogen en vertrouwen om dan te willen en durven veranderen. Het vraagt inzicht en bewustmaking van de noodzaak om te veranderen.. en uiteindelijk vraagt het moed om de onzekerheid, chaos en angst te durven ondergaan om die verandering mogelijk te maken.

Toch kan verandering ook leuk, plezierig en prettig zijn. Met het doel voor ogen wordt het makkelijker om vol te houden en ligt er iets positiefs in het vooruitzicht. De stapjes er naar toe kunnen avontuur worden, een mooie reis waarin lief en leed doorleeft worden zonder dat het ondraaglijk zwaar wordt.  Counseling kan je die reis bieden maar alleen voor wie durft ;)


zondag 2 november 2014

10 Stapjes die je helpen voor jezelf te kiezen


Voor jezelf kiezen kan nog best moeilijk zijn. Vooral als je in relaties zit met anderen die je verstikken, die maken dat je je beklemd voelt of waarin je jezelf steeds verder kwijt raakt. Mensen roepen dan vertwijfeld uit: "ik weet niet meer wie ik ben en wat ik nou eigenlijk echt wil? Hoe kom ik terug naar mijn eigen essentie, mijn eigen zelf?"

Nou kan je daar een hele spirituele verhandeling over gaan beginnen, over "het zelf" en "het ego" en in hoeverre dat wel of niet bestaat maar dan spreek je bijna over een andere dimensie of bestaansniveau en vooralsnog zitten we op de planeet die aarde heet en zijn we in een lichaam gestoken met een stel hersenen en een psyche waarmee we het vooralsnog hier moeten doen. Dus ik hou het even aards en ga door op het psychologische zelf.

Dit is het "zelf" wat we doorgaans met "ik" aanduiden als we het over onze eigen persoonlijkheid hebben. Het "ik" wat in ons dagelijkse leven van alles denkt, voelt en doet. Het "ik" wat zich soms prima voelt en soms ook wat minder prima voelt, dat het soms gewoonweg moeilijk vindt allemaal en dan helemaal niet meer weet hoe het verder moet of hoe het zich voelt of zou moeten voelen.. Het "ik" dat soms door medicatie of andere middelen verdoofd is, afgevlakt kan zijn of zichzelf heeft verschanst achter dikke muren ter bescherming van onze kwetsbaarheid.

Mooi zo'n psychisch bouwwerk maar zie dan nog maar in relatie tot anderen jezelf te zijn in de gewone buitenwereld.

Voor jezelf kiezen is een stap dichter naar wat je wilt of wie je wilt zijn. Dat kiezen voor jezelf is niet enkel een psychische aangelegenheid. Dat is niet alleen maar ergens over nadenken maar dient uiteindelijk uiting te krijgen in hoe je je opstelt in je eigen leven, hoe je in de maatschappij staat, met wie je om gaat en met wie je niet (meer) om gaat, wat je doet, wat je zegt en waar je naar toe wilt.

Dat start met een gedachte.. een leidraad.. en dat vindt zijn uitwerking met "doen"... Welke stap ga jij zetten? 


zaterdag 1 november 2014

Socialer door afwijzing?

Socialer door afwijzing kopt een artikel in de nieuwe Psychologie Magazine op blz. 10. Met interesse lees ik het artikel waarbij blijkt dat uit wetenschappelijk onderzoek naar voren is gekomen dat mensen die zich zojuist wat genegeerd of afgewezen hebben gevoeld vervolgens meer rekening houden met anderen en minder egocentrisch zijn omdat ze er meer moeite voor doen om bij de ander goed over te komen. Wellicht om de volgende keer wel in de smaak te vallen? Na zo'n verlieservaring wil je het liefst niet weer afgewezen worden natuurlijk..

Ik denk even door.. Ik heb met mensen gesproken die ooit in hun leven gepest zijn. Ik heb er een aantal van hen gecounseld en wat mij opviel was dat zij stuk voor stuk moeite hadden om hun grenzen te trekken, graag anderen ter wille zijn en tot eigen ergenis toe behoorlijk please gedrag vertonen. Ze zeggen dat dit aangeleerd gedrag is geworden dat ze daarom nu niet meer in staat zijn om eens keihard "nee" te zeggen. Ze hebben moeite met voor zichzelf opkomen en ze zijn doorgaans niet assertief maar subassertief of agressief. Als ze "nee" willen zeggen slaat de angst ze al om het hart. Het roept paniekgevoelens op om voor zichzelf op te komen.

Die sociale aanpassing na zoveel afwijzing door pesten, leidt er kennelijk toe dat als het langdurig is, die afwijzing, dat je je zo vaak aanpast aan anderen en zoveel rekening houdt met anderen dat je jezelf verliest, dat je jezelf niet meer belangrijk vindt en dat je continu in zit te schatten en rekening houdt met wat die ander belangrijk vindt of wilt. Je weet op den duur niet eens meer wat je nou zelf eigenlijk wilt of belangrijk vindt. Je gevoelens hieromtrent stompen af, je hebt ze al zolang genegeerd omwille van de lieve vrede...

Niet zelden zie je dat faalangst ontstaan als het niet zo goed lukt om die ander te vriend te houden. Als het pesten langduriger is geworden. Dit leidt weer tot een negatief zelfbeeld en minderwaardigheidsgevoelens. Een negatieve cirkel is geboren en daar kom je zomaar niet meer uit.

De onderzoeksresultaten bij afwijzing mogen dan positief koppen dat je socialer wordt door afwijzing. Op de lange duur gaat dit voordeel volledig kapot.. je wordt niet socialer.. je past je steeds meer aan.. en je verliest jezelf ermee....veel mensen worden er angstig van en niet zelden hebben ze last van paniekaanvallen, depressie of burn-out.