zaterdag 16 augustus 2014

Psychologisch Hulpverlenen.. luisteren



Ik heb even smakelijk zitten lachen om dit filmpje van Herman Finkers die als stagiaire van het RIAGG (bestaat dat nog?) probeert psychisch hulp te verlenen aan mensen die bellen omdat ze hun verhaal graag kwijt willen en ergens mee zitten. Dank voor de tip Olga!

Hij laat zo'n beetje zien waar alle nieuwbakken hulpverleners in het begin van hun loopbaan tegen aan lopen als ze stinkend hun best zitten te doen om anderen te helpen maar waar je dan nog duidelijk bewust onbekwaam bent. Je wilt het graag goed doen maar je hebt nog zo weinig ervaring en je moet nog zoveel oefenen dat er nog regelmatig iets uit floept waarvan je later denkt.. "hmm dat had ik beter anders kunnen zeggen".

Mijn stage zit er bijna op. Ik sluit mijn studie hopenlijk over een paar maanden na ruim drie jaar af en gelukkig heb ik niet zulke hele erge blunders als Herman daar gemaakt maar ik herken  het gevoel en wat hij daar neerzet wel. Vooral van het begin van mijn stage als je plotseling geconfronteerd wordt met een heel zwaar verhaal waar je nog niet zo goed je weg mee weet. Waar je soms naarstig op zoek gaat naar de protocollen en onzeker bent over of je het allemaal wel goed gedaan hebt achteraf.

Daarnaast krijg je ook te maken met allerlei verschillende mensen met verschillende denkbeelden, met verschillende ziektebeelden, die er vanuit gaan dat jij het allemaal wel weet en snapt. Dat je, als je psychologie gestudeerd hebt, vast dwars door ze heen kan kijken, overal verstand van hebt als het om het gevoelsleven, gedachten of normen en waarden gaat en ze vinden het maar vreemd als dat niet het geval is. Sommigen nemen je dat kwalijk.. dat je geen gedachten kan lezen. Daar hadden we het laatst nog over op de Facebook Psychologie groep.

Mensen zijn soms ook bang voor psychologische hulpverleners. Sommige mensen denken dat je een soort helderziende bent als het om hun zielenroerselen gaat en dat je de meest geheime dingen meteen weet als ze een gesprek met je hebben, terwijl dit absoluut niet zo is. Laat ik dat maar gelijk even uit de wereld helpen.

Het eerste wat ik leerde in mijn counselingsopleiding, buiten de theoretische kennis van de psychologie, is dat ik moest stoppen met invullen van wat ik denk, dat die ander denkt of wellicht wel zal bedoelen. Het invullen voor anderen wat ze denken zonder het verder uit te vragen, brengt namelijk het risico met zich mee dat je volledig langs elkaar heen gaat praten zonder dat je er erg in hebt. Belangrijk is dat je dingen uit vraagt, laat verhelderen en dat ik mensen vooral hun verhaal laat doen zonder het zelf in te gaan kleuren met mijn eigen denkbeelden en gedachten. Het gaat immers niet om mij en wat ik denk maar om wat mijn cliënt denkt, voelt en ervaart en als ik dat zelf ga invullen hoe die denkt, voelt en ervaart.. dan luister ik niet meer echt, dan maak ik er mijn verhaal van en ben ik in mezelf bezig.



Dat laatste noemen ze ook wel oordeelloos luisteren naar die ander. Je luistert zonder dat je er je eigen mening of oordeel in betrekt. Je bent er helemaal voor die ander, stelt je open voor die ander en gaat ontvankelijk luisteren naar wat die ander denkt, vindt en voelt. En dat is nog best enorm moeilijk.. dat oordeelloos en ontvankelijk luisteren. Dan heb ik het nog niet over het antwoorden en wat je daarmee doet als hulpverlener.. dat is weer een heel ander verhaal..

Geen opmerkingen: