zaterdag 30 augustus 2014

Positief en Negatief denken


Positief denken is een stroming in de psychologie die jarenlang een enorme opmars heeft gemaakt. Je moest gewoon positief denken en dan kwam alles vanzelf goed. Alles wat negatief was moest onmiddellijk omgebogen worden door iets positiefs, zelfs al meen je er niets van, voelde je je niet zo want dat kwam vanzelf dan wel. Je kon niet positief genoeg denken en het was de sleutel tot elk probleem.

Een heleboel mensen worden juist ziek door het continu verdringen van hun negatieve ervaringen. Het niet mogen denken of praten over negatieve dingen die hun dwars zitten. Het telkens weer ontkennen van de negatieve dingen die hen overkomen of hen telkens weer vertellen dat ze niet zo negatief mogen praten, denken of doen. Er rust zo langzamerhand een taboe op negatief denken en negatieve dingen. Vandaar ook dat Social Media continu een succesverhaal moet zijn, alles moet positief gebracht worden en er mag niet al te kritisch ergens over gesproken worden want dan ben je "negatief" en dat is niet goed.

We zijn net als een medaille. We hebben een positieve en een negatieve zijde. Als je die negatieve zijde gaat ontkennen of vermijden of verdringen als zijnde schadelijk of niet functioneel dan ontken, vermijd of verdring je daarmee de helft van je wat je bent en wie je bent. Het hoort er namelijk bij. Je bent niet alleen maar positief. Negatieve ervaringen zijn leermomenten, het leert je hoe iets niet moet en het leert wat je beter anders kan doen. Het maakt dat je niet alleen maar positief denkt zonder de onderliggende ervaring.

Je hebt negatieve ervaringen nodig om van te leren. Ook die negatieve gedachten mogen er zijn.. ze wegdrukken, ontkennen of voortdurend om willen buigen, is niet helpend. Laat ze toe, luister naar ze.. ze hebben je iets te vertellen, iets waar je wat van kan leren, wat jou wilt beschermen (angst gedachten) of iets wat je pijn gedaan heeft en wat om heling en verwerking vraagt (verdriet). Of iets wat je boos maakt omdat er over jouw grenzen is heen gegaan en waar je actie op dient te nemen.. maar als je je boosheid ontkent, blijft men over je grenzen heen gaan en als je je verdriet ontkent en niet toe wilt laten word je depressief.

Negatieve gedachten als onwenselijk beschouwen en daarom als niet-helpend te beschouwen is wat te kort door de bocht. Door ze op waarde te schatten als iets wat niet goed ging of iets wat je niet meer wilt meemaken maakt dat je ze kan gebruiken in je acceptatie proces. Pas na erkenning van  hetgeen je denkt en weet, pas na bewustwording van wat er fout ging en hoe niet-helpend dit was, volgt acceptatie. En pas na acceptatie kan men werken aan herstel.

Een proces van heling en genezing heeft stapjes nodig. Je kan niet van negatief in een keer naar positief gaan. Dat voelt onecht, dat is niet doorleefd, dat is te oppervlakkig en gaat voorbij aan de werkelijke betekenis van gedachten, gevoelens en gedrag. Je ontkent daarmee een deel van jezelf en dat wat je hebt meegemaakt. Dat is niet helend..

Geen opmerkingen: