donderdag 14 augustus 2014

Omgaan met verlies

Er waren eens drie bomen, die alle drie in een hevige storm een grote tak waren kwijtgeraakt. De drie bomen waren elk op een andere manier met hun verlies omgegaan. Jaren later ging ik de bomen weer opzoeken. Gisteren heb ik ze teruggevonden en gekeken hoe het met hen gaat.

De eerste boom rouwde nog steeds om zijn verlies en zei ieder voorjaar als de zon hem uitnodigde om te groeien: "Nee, dat kan ik niet want ik mis zo een belangrijke tak." Ik zag dat hij klein was gebleven en in de schaduw stond van de andere bomen. De zon drong niet eens meer tot hem door. De wond was duidelijk zichtbaar en zag er ruw en gehavend uit. Het was het hoogste punt van de boom. Hij was niet meer verder gegroeid.

De tweede boom was zo geschrokken van de pijn dat hij snel had besloten om het verlies te vergeten. Hij was moeilijk te vinden, want hij lag op de grond. Een voorjaarsstorm had hem doen omwaaien. Hij had zijn greep op de aarde verloren. De plek van de wond was moeilijk te vinden. Deze zat verstopt achter een heleboel vochtige bladeren en lag daar te rotten.

De derde boom was ook erg geschrokken van de pijn en de leegte in zijn lijf en hij rouwde om zijn verlies. Het eerste voorjaar toen de zon hem uitnodigde om te groeien, had hij gezegd: "Dit jaar nog niet." Toen de zon het tweede voorjaar weer terugkwam met de uitnodiging, had hij gezegd: "Ja zon, verwarm mij zodat ik mijn wond kan verwarmen. Mijn wond heeft warmte nodig opdat ze weet dat ze erbij hoort."

Toen de zon het derde voorjaar weer terugkwam, sprak de boom: "Ja zon, laat mij groeien. Ik weet dat er nog zoveel te groeien is." De derde boom was ook moeilijk te vinden, want ik had niet verwacht dat hij zo groot en sterk zou zijn geworden. Gelukkig heb ik hem herkend aan de dichtgegroeide wond die vol trots in het zonlicht werd gehouden.

Hoe ga je om met verlies en verdriet? Blijf je voor altijd rouwen en laat je het leven verder aan je voorbij gaan, verstop je het diep in jezelf en doe je er van alles aan om het maar niet te hoeven voelen of neem je de tijd om het te verwerken, te helen.. om daarna met hernieuwde kracht verder te gaan in het leven?

Als je langdurig last van verlieservaringen hebt en je blijft er maar in vast zitten of je weet dat ergens diep van binnen nog die vreselijke pijn zit en je het haast niet meer kan verbergen of er last van hebt, overweeg dan eens psychosociale counseling om deze pijnlijke gevoelens een plaatsje te geven zodat je net als de derde boom weer verder kan met leven en groeien.

Geen opmerkingen: