vrijdag 22 augustus 2014

Heb je al een pijnstiller genomen?

Ik heb een vreemd blaarvormig wondje op mijn elleboog en dat zit er al een aantal dagen. Het doet zeer en ik snap niet hoe het er is gekomen. Sinds gisterochtend komt er vocht uit en had ik 'm leeg geknepen in de veronderstelling dat het dan nu wel snel zou genezen maar dat doet het niet. Ik heb al verschillende crèmes geprobeerd maar nee.. geen heling.

Vanochtend kwam er alweer vocht uit. Geen pus ofzo, het stinkt ook niet.. het is helder waterig vocht.. maar de blaar en het rode weefsel er om heen blijft pijn doen bij de minste aanraking. Zelfs slapen is lastig want zodra mijn elleboog ergens het kussen of de matras raakt, doet het alweer zeer.

Ik rijd vanochtend naar mijn huisarts omdat ik bij het inloopspreekuur er even naar wil laten kijken. Misschien een ontstekinkje of iets waar een cortison zalfje vast wel korte metten mee kan maken. Helaas.. praktijk gesloten.. dus ik rijd door naar de vervangers elders in onze wijk. Daar is het zo druk dat de assistente nauwelijks tijd heeft om me te woord te staan tussen de telefoontjes door. Ze heeft haast..

"Wat kan ik voor u doen?"
"Ik ben een patiënte (waarom zeg ik dit eigenlijk.. ik ben niet ziek) van Dr. F. en hij is op vakantie en nou begreep ik dat ik hier terecht kon?"
"Nou dat gaat vandaag niet lukken, het is zo druk. Wat is er aan de hand?"
Enigszins twijfelend omdat de hele wachtkamer met andere mensen gretig mee kan luisteren, leg ik voorzichtig uit dat ik er niet dood aan ga ofzo maar er al wel dagenlang mee loop en last van heb en graag wil dat er vandaag even naar gekeken wordt voor het weekend. Dan krijg ik het standaard antwoord van bijna iedere doktersassistente van heel de regio Breda....ik heb er zo'n hekel aan... HEB JE AL EEN PIJNSTILLER GENOMEN?

Mijn nekharen gaan overeind staan en ik denk: "nee muts.. dat helpt niet als er een ontsteking zit.. wel? Dat lost het probleem niet op.. dat haalt misschien alleen met een beetje geluk, de scherpe randjes van de pijn af.. maar ik wil geen pijnstiller. Dat had ik heus wel zelf kunnen bedenken als ik dat had gewild, daar kom ik helemaal niet voor... halllooooo luister je wel naar mij? Ik heb een wondje met een blaar die op onverklaarbare wijze op mijn elleboog is gekomen en het is rood en wit en doet ook pijn ja.. er komt vocht uit.. het klopt af en toe.. en het hoort er niet te zitten. Dat gaat heus niet weg met een paracetamol.

Geduldig en rustig antwoord ik: "nee .. maar die hoef ik ook niet, daar kom ik niet voor, ik wil graag dat er een dokter naar kijkt want volgens mij is het een ontsteking, dat los je met een pijnstiller niet op". Ze kijkt me aan en ze herhaalt wat ze aan de telefoon tegen een moeder met een kind met oorpijn zei en tegen de meneer voor mij ook al 5x gezegd had die opgezwollen pijnlijke benen had met oedeem: "komt u maandag maar terug.. 8 uur.. wilt u zich dan wel weer even hier melden."

Pfff... nou ik kom helemaal niet meer terug hier.. want als ik hier maandag weer ben en het is weer zo druk dan kan ik zeker dinsdag terugkomen ofzo? Of woensdag? Of misschien is er donderdag even een gaatje voor mij? Mij niet gezien, ik heb hier niets meer te zoeken of te verwachten. Ik wil geholpen worden, niet van het kastje naar de muur gestuurd worden en zeker niet behandeld worden als een onnozel iemand die niet had kunnen bedenken of die een pijnstiller wou of niet. Als ik dat had gewild dan had ik die allang ingenomen...

Dit is wel een beetje kenmerkend voor de huidige reguliere zorg. Ik zie het in de psychische gezondheidszorg ook steeds vaker gebeuren. In plaats van de oorzaak weg te nemen, tijd en aandacht voor je te hebben, gaat men met pillen de symptomen bestrijden. Prachtig natuurlijk dat je pillen hebt die dat kunnen en dat het lijden verzacht wordt.. maar je lost er het probleem niet mee op. De psychische wond ettert lekker door, soms wel jaren aan een stuk zonder dat er ook maar iemand iets mee doet. Nauwkeurig wordt het medicijngebruik bijgehouden, opgeschroefd of afgebouwd maar echt goede psychische hulpverlening is soms ver te zoeken. Goede gesprekken, handvatten, educatie aan je cliënt.. de juiste vragen stellen, mensen aan het denken zetten, ze helpen in hun proces van verwerking en inzichten laten krijgen..dat is er niet meer bij. Jammer.. gemiste kans.. denk ik dan.

Ik zal je geen pijnstillers voor houden als antwoord op je vragen.. pijn is een signaal dat er iets mis is.. waar je wat aan kan doen. Dat geldt ook voor psychische pijn. Daar kan je wat aan doen door er over te praten, het te onderzoeken en aan te pakken. Daar sta  ik voor .. als counselor. Ik neem de tijd voor je, luister naar je en stel je vragen. We kijken samen naar waar je last van hebt en wat er aan gedaan kan worden om er van af te komen. Dat is wat echte hulpverlening in zou moeten houden, naar mijn idee.

O ja en hoe is het nu met mijn wondje? Geen idee.. vanmiddag kon ik wel terecht bij een andere huisarts hier aan de Spank in Breda. Hij heeft goede recensies op internet zag ik. Ik snap nu al waarom.

Edit 16.30 uur: Deze huisarts kent zijn vak. Hij kijkt 5 minuten.. hoort mij even aan en zegt: "het is een ontsteking van het onderhuids bindweefsel". Hij vond het ook wel een beetje jammer dat zijn collega geen tijd wilde maken voor mij vanochtend. Hij had het immers ook erg druk. De wachtkamer zat hier inderdaad nog aardig vol. Ik heb nu antibioticakuur voor een week en als het niet weg is dan terugkomen. Kijk dat bedoel ik dus.. zo los je een probleem op. Dank u wel Dr. Hamidi.

Geen opmerkingen: