zaterdag 19 juli 2014

Achter de wolken schijnt je ziel

Al lezende kom ik een mooie uitspraak tegen in een van mijn boeken. "Je gedachten zijn als wolken" en meteen vult mijn geest aan: "en achter die wolken schijnt je ziel". Wat een mooie metafoor denk ik bij me zelf en realiseer ik me dat ik dit allemaal weer denk.. dat het allemaal gedachten zijn.  Maar wie is dan die "ik" die ze denkt? Wie is de observator in mij die ze gewaar wordt? Is dat je ziel?

Als je je bewust probeert te focussen op het niet-denken dan is dat hetzelfde als proberen om niet aan een roze olifant of gele komkommer te gaan denken. Dat kan niet want als je jezelf die opdracht geeft dan denk je en stel je jezelf gelijk in woorden, beelden datgene voor wat je eigenlijk juist niet wilt doen, nl. denken.

Als ik gewoon even lekker gedachteloos in de tuin zit te genieten van de zon, de vlinders, de bloemen en het ruisen van de bladeren aan de bomen in de wind.. dan kom ik even in een staat van niet-denken. Dan is het even wolkenloos in mijn geest.. en ben ik gewoon aanwezig en geniet er van omdat er niets is wat me af leidt of mijn aandacht vraagt. Geen gedachten die mijn aandacht meenemen naar allerlei irrelevante dingen uit het verleden of gedachten die mijn aandacht opslokken om de beslommeringen van morgen of de toekomst het hoofd te gaan bieden. Gewoon .. even "zijn" in het nu. Onbekommerd waarin de zon in mijn hoofd zich lijkt te weerspiegelen in de zon aan de strakblauwe hemel op zo'n mooie warme dag als vandaag.... de hemel die nu even wolkenloos is.. zonder gedachten.

En daarmee weet en voel ik.. ik ben niet mijn gedachten... ik heb alleen gedachten en die drijven zo nu en dan over en gaan weer voorbij. Ze komen uit mijn bewustzijn, mijn geheugen en worden door mijn onbewuste op het podium van het waakbewustzijn in een spotlight geïntroduceerd. Ik hoef er verder niets mee.. het zijn slechts gedachten die soms dingen influisteren die ik wil horen en soms tegen me schreeuwen wat ik niet wil horen.

Gedachten die me vertellen hoe ik me zou moeten gedragen en gedachten die mijn andere "moetens" inhouden die mij zijn mee gegeven door anderen die graag wilden dat ik me zou gedragen zoals zij willen dat ik me gedraag. Ik kan me daar hevig tegen verzetten en dat is ook weer denken en zo raak ik dan verstrikt in mijn gedachten als in een eeuwige vicieuze cirkel waaruit ik niet kom zonder het besef dat ik mijn gedachten niet ben. Als ik namelijk wel mijn gedachten was.. dan bestond ik niet meer als ze voorbij waren. En ik heb er al vast een paar miljard gehad zonder op te houden met bestaan.

Ik probeer de wolkenloze gedachteloze staat van "zijn" zo lang mogelijk te laten duren maar dat alleen al willen maakt dat ik ga denken... en daarmee eindigt de staat van "zijn" en ben ik weer in mijn gedachten aan het ronddolen. Maar achter die wolken... daar schijnt de ziel. 

Geen opmerkingen: