vrijdag 23 mei 2014

Zwerfmeisje Naomi

Soms kom je iets tegen en dat raakt je. Dat blijft nog dagenlang door je hoofd spoken, dat doet iets van binnen in mij. Dat zal ongetwijfeld iets met mij van doen te hebben maar ik weet dat anderen het ook hebben. Ik heb het met name bij verhalen van mensen die iets heel ergs hebben meegemaakt of bij kinderen die aan hun lot worden overgelaten of het heel slecht hebben (gehad).

Zo las ik dit artikel in Vrij Nederland over het zwerfmeisje Naomi. Naomi is een jongedame die op een niet zachtzinnige wijze is opgegroeid en vervolgens haar vader verliest door echtscheiding. Haar moeder is niet echt het type moeder wat je jezelf zou wensen als je Naomi leest en daar heeft ze tot op heden nog erg last van. Zowel letterlijk als figuurlijk gesproken.

Wat mij zo raakt is de complete uitzichtloosheid in deze situatie. Geen thuis meer hebben waar je op terug kan vallen, niemand hebben die echt om je lijkt te geven. Volledig onthecht leven, dat wat boeddhisten zo propageren, is nou niet bepaald psychisch gezond te noemen als je het mij vraagt. Naomi leeft grote delen van de maand noodgedwongen op straat. Ze mag ergens maar 10 nachten per maand slapen en voor de rest is het kennelijk haar probleem? Ze is afhankelijk van vrienden en vriendinnen of ze de volgende nacht ergens terecht kan, een bed heeft en als dat niet lukt dan kan ze altijd nog met een vreemde kerel mee die eventueel in ruil voor seks haar een klein nachtje in zijn bed laat slapen.

De grote vraag die mij meteen opborrelt is: hoe kan dit in Nederland? Wat is er mis hier dat meisjes op straat moeten leven? Dat ze nergens terecht kunnen zonder daar zelf continu voor te moeten zorgen? Hoe zit dat met kinderbescherming?

Ik lees dat Naomi regelmatig in Breda verblijft en dat is mijn stad. Ik lees ook dat het belangrijk voor zo'n meisje (of jongen) is dat er tenminste 1 volwassene zich regelmatig om hen bekommert. Een leraar, een tante of iemand anders die zo iemand een beetje richting en houvast geeft. Naomi heeft die persoon kennelijk nog niet gevonden en dat vind ik zo sneu voor haar. De gemeente zou hulp en onderdak moeten bieden aan jongeren zoals zij.. Naomi als je dit leest, wellicht eens bij de gemeente Breda aankloppen dan. Ze zijn hier best aardig en ik zie dat je carnaval ook leuk vindt. Ik wil je best counseling en coaching bieden als je dat zoekt.. voor jou reken ik niets en ik begrijp van een collegaatje uit Amsterdam waar je ook regelmatig verblijft dat je daar altijd bij het Leger des Heils terecht kan, ze bieden ook medische hulp en begeleiding.

Geen opmerkingen: