dinsdag 29 april 2014

Stil Verdriet


Het raakte me.. Stil verdriet.

Stil verdriet van kinderen die mishandeld worden, die niet veilig zijn, die jarenlang lijden onder ruzies thuis of geweld wat tegen hen en anderen gebruikt wordt maar zich daarover niet uiten. Uit angst voor wat daarvan de consquenties zijn. Angst voor een pak slaag, angst voor straf of uit angst voor het uit elkaar halen van een gezin, van broertjes en zusjes. Ze zijn stil.. en hebben verdriet.. geven zichzelf de schuld want dat voelt veiliger dan denken dat je ouders de schuldige zijn. Je komt er niet op.. want dat is loyaliteit en je bent zo lang al verteld dat het jouw schuld is dat dingen mis gaan, dat je slaag krijgt of dat je gewoon een dom, lelijk rotkind bent.

Stil verdriet van kinderen en mensen die gepest worden. Op school, thuis of op het werk. En die daar uit schaamte niet over durven praten. Immers als je moet vertellen dat je gepest wordt dan moet je ook zeggen dat je een "loser" bent, dat je zwak bent en dat je "ze" niet aan kunt. Je krimpt in elkaar als je er aan denkt dat je morgen weer terug moet naar die hel. Je bent bang en verdrietig.. het doet pijn in je hoofd en je weet niet meer hoe het nu verder moet, wanneer het ophoudt en hoe je er mee om moet gaan. Er is niemand die het voor je opneemt of je helpt.

Stil verdriet van kinderen, vrouwen en mannen die seksueel misbruikt zijn. Die soms al vanaf jongsaf aan in de greep leven van hun misbruiker. Iemand die hun lichamelijke integriteit niet respecteert, die hen schendt en schade toe brengt op hun meest intieme plekken. Ze leven in de greep van angst, van onveilig zijn en nergens heen kunnen met je verhaal. Uit schaamte en misplaatste schuldgevoelens want je liet het toch gewoon gebeuren? Ze voelen zich vies. Douchen helpt niet want hoe lang je dat ook doet, je blijft je vies voelen. Je bent waardeloos nu je zo "besmet" bent door die ander. Het verdriet vermengt zich met angst en het achtervolgt je zelfs als het misbruik al lang voorbij is.

Stil verdriet van eenzame ouderen.. van mensen die als laatste overgebleven zijn, die hun dierbare leeftijdsgenoten al lang geleden zijn verloren. Die niet willen blijven klagen over hoe moeilijk ze het vinden, al die uren dat ze alleen zijn en niet meer weten hoe ze dat alleen zijn moeten vullen met plezier en zingeving. Het is zo stil in huis als de visite weg is en de tikkende klok nog je enige gezelschap is. Stil zijn.. en naar anderen luisteren en niet vertellen hoe moeilijk je het vindt want dan jaag die paar mensen die nog wel komen ook nog weg.. maar verdrietig blijft het..

Stil verdriet van mensen die depressief zijn. Die het moeilijk hebben maar waar je dat niet aan kan zien want psychische ziekten zijn niet zichtbaar. Stil verdriet wat je maar moeilijk kan uiten want ze hebben toch alles? Een kind, een partner, een huis, een auto en een leuke baan? Het verdriet zit zo diep dat ze zelfs die emotie niet eens meer voelen, het is afgevlakt en wat zouden ze graag eens kunnen huilen. Stil verdriet, zo stil van binnen dat je niet meer het gevoel hebt dat je leeft en dat je enkel nog als een zielloze zombie rond loopt zonder enige betekenis of sprankje hoop op vreugde.

Wie verbreekt de stilte.. wanneer? Wat is er voor nodig?

Geen opmerkingen: