zaterdag 5 april 2014

Een klein gebaar.. kost niets, zo mooi...




Zo mooi om te zien hoe deze al oudere mevrouw elke dag zwaait naar alle voorbij komende kinderen en pubers op hun weg naar school. Een klein gebaar met een grote glimlach en met grote gevolgen.

Ze moesten er wel even aan wennen en sommigen vonden het wel een beetje raar toen het echtpaar dat in het nieuwe huisje kwam wonen op hun weg naar school, elke ochtend en elke middag naar hun zwaaide met een gulle lach. Een jongen zegt het voorzichtig: "het was wel een beetje raar in het begin dat ze ons zo toe zwaaiden maar nu zijn we er aan gewend en we zwaaien altijd terug"

Zien en gezien worden, er mogen zijn.. er toe doen.. Iemand die blij is om jou te zien, even naar je zwaait en je een bemoedigende lach van herkenning schenkt.. Voor sommige kinderen misschien wel de eerste lach en zwaai die ze zien die dag, als ze naar school gaan of misschien wel  de enige.. bedenk ik me. Hoeveel ouders zien hun kinderen 's ochtends daadwerkelijk vertrekken als ze naar school gaan? Hoeveel van hen zwaaien ze uit? Lachen naar ze? En hoeveel ouders zijn er als ze thuiskomen? Wie lacht en zwaait ze dan toe?

Het echtpaar wat zwaaide en lachte is inmiddels geen echtpaar meer. De oudere mevrouw is weduwe geworden maar de dagelijkse gewoonte om schoolkinderen uit te zwaaien, ze toe te lachen is blijven bestaan. De kinderen zwaaien terug.. ze lachen... maar ze doen nog iets anders voor haar....iets heel vertederends...

Ben je benieuwd? Kijk dan vooral even het filmpje helemaal af.. zo mooi...

Geen opmerkingen: