vrijdag 26 april 2013

Labelen van kinderen



De discussie omtrent de labeling en etikettering van kinderen met ADHD, ADD, PDD NOS en allerlei andere in hoofdletters geschreven afkortingen is nog steeds in volle gang. Zeker nu de nieuwe DSM V er aan komt en er in toenemende mate ook binnen de beroepsgroep van psychiaters verzet te horen is over de inhoud hiervan. Men vindt dat er te snel gemedicaliseerd wordt. Iets wordt te snel al een stoornis genoemd. Dadelijk loopt er geen "psychisch gezond" mens meer rond want in iedereen valt een psychiatrische afwijking te vinden.

Hoe komt dat dan? Dat heeft een aantal redenen. Allereerst zijn er steeds meer ziektebeelden gecategoriseerd en samengevoegd tot zogenaamde "disorders". De psyhologie is een relatief nieuw wetenschappelijk vakgebied en is nog volop in ontwikkeling en beweging. De verschillende stromingen hangen verschillende uitgangspunten aan wat ziek is en wat gezond is. Wat normaal is en wat niet meer normaal is en duidelijk afwijkt. Er is hierover verschil van mening onder de diverse psychiaters op de wereld omdat nog lang niet alles wetenschappelijk is bewezen met gedrags en andere wetenschappelijke onderzoeken terwijl dit wel beter zou zijn.

Aan de andere kant heb je de mensen. De mensen die iets mankeren, die ergens last van hebben. De kinderen die zo druk zijn en minder presteren. Als het niet goed gaat met je kind in verhouding tot andere kinderen dan ga je je zorgen maken en wil je als ouder weten wat er aan de hand is. Waar het aan ligt. En ook niet onbelangrijk: wat er aan te doen is. Zonder label of etiketje wordt dat lastig. Immers moet je eerst weten wat er nou precies speelt voordat je de juiste behandeling kan geven en je wilt je kind ook niet zomaar overal aan blootstellen. Je wilt de juiste behandeling die het minst ingrijpend is en de juiste medicatie die het minst schadelijk is.

Dan heb je nog het persoongsgebonden budget of het rugzakje voor kinderen met een label. Hoe meer labels hoe beter want dan krijg je meer geld. En met meer geld kan je meer doen. Je ziet dat sommigen het geld hard nodig hebben en dan kan een label wel wat extra geld in het laatje of de huishoudknip brengen. Zowel voor verzorgers als instellingen zijn dit aantrekkelijke zaken want het levert geld op en zonder label levert het niets op.

En uiteindelijk heb je nog een ander commercieel belang en dat is het belang van de farmaceutische industrie. Ze hebben grote lobbies in de wereld om hun producten op de markt te brengen. Medicijnen zijn immers duur om te ontwikkelen en te testen. Dan wil je wel graag dat als je daarmee klaar bent en je hebt ze goedgekeurd gekregen, dat je er ook geld aan kan gaan verdienen. Dat er genoeg patiënten zijn die deze medicijnen gaan kopen en gaan gebruiken. Een label is nodig anders worden ze niet voorgeschreven.

Toch moet je er dus mee uitkijken met die labels. Een kind wat al vroeg een label opgeplakt krijgt kan er naar gaan leven. Kan gaan denken: tja ik ben nou eenmaal... (vul hier een label in) en daarom doe ik zo. Er is iets niet goed met mij. Het kind kan kwaliteiten hebben die plotseling tot een stoornis worden gerekend en daarom niet meer goed gezien worden of uit de verf komen. Het is bekend dat als iemand een label of etiket heeft, dat die er zo maar niet meer vanaf komt. Het heeft vaak negatieve consequenties want er wordt meteen een bepaalde richting uit gedacht. Bij sollicitaties of aannames bijvoorbeeld. Men liever een "gezond" iemand. Het kan ook maken dat leraren al gelijk geen moeite meer er in steken als het kind iets niet zo goed snapt. Immers.. dit kind heeft een label en dat wordt toch niet zoveel meer.

Extra voorzichtigheid bij kids is daarom wel geboden. Blijf naar het kind als kind kijken en niet alleen naar een label of wat afwijkend gedrag. Blijf het geheel zien en geef het kind alle kansen zoals elk kind die verdient.

Geen opmerkingen: