dinsdag 26 februari 2013

Pessimisten somber over de toekomst van het pessimisme


Ik combineer dit berichtje met een grappig nieuwsbericht. Namelijk dat pessimisten somber zijn over de toekomst van het pessimisme. Ik hoop dat het waar wordt ;)

Het artikel van De Speld zegt: Pessimisten geloven dat er geen toekomt is voor negatief denken. Dat blijkt uit een rondgang van De Speld onder Nederlandse doemdenkers. Volgens hen gaat het met het pessimisme alleen maar bergafwaarts.

Dat is ernstig te noemen of niet?

Niet dus.. tenzij je graag een gevangene wilt blijven van het verleden en over hoe rot het was en hoe erg het jou heeft aangepakt. Blijf je het anderen verwijten (de aanklagerrol) of neem je verantwoordelijkheid voor jouw rol in het verhaal ? (zie theorie over de dramadriehoek)

De vraag is: blijf je in de slachtoffer of aanklagerrol hangen, over wat jou is aangedaan en hoe gemeen iedereen was (wat wellicht best zo kan zijn geweest vanuit jouw perspectief) en blijf je vanuit die boosheid, angst of somberheid op je omgeving reageren waarbij je telkens terugvalt in het verleden door de controle buiten jezelf te leggen: "ik kon er niets aan doen, het was niet mijn fout, ik had geen keus, het lag aan die ander, ik werd niet gezien, ik moest altijd presteren" of pak je jezelf op en stap je uit de slachtoffer of aanklagerrol door te zeggen: "tja dit is nu wel gebeurd maar ik heb altijd een keuze gehad, ik kon er wel iets aan doen maar deed het niet, ik hield de situatie mede in stand en ik had het anders kunnen doen, er anders op kunnen reageren". Vaak zie je mensen ditzelfde gedrag en ditzelfde denken eindeloos herhalen ook in het heden. Het is een gewoonte geworden. Routinematig reageren omdat er geen andere manier voorhanden is, geen ander perspectief, geen alternatief.

Als je het oude gedrag en de oude denkwijze vast blijft houden (dat noemen ze aangeleerde machteloosheid of aangeleerde hulpeloosheid) en je trekt dit naar het heden, dan blijft het je toekomst bepalen.  Wikipedia zegt: Niet ieder mens reageert op hulpeloosheid met passiviteit en depressie. Dit is mede afhankelijk van de attributie, dat wil zeggen waar iemand de oorzaak van zijn lijden zoekt: in zichzelf of buiten zichzelf.

De oorzaak zoeken buiten jezelf maakt je depressief, somber, machteloos, hulpeloos, slachtoffer of aanklager. Op het moment dat je die omslag in je denken weet te maken, pak je je kracht terug. Doe je een beroep op jezelf. Trek je jezelf uit de slachtofferrol van onmondig, kwetsbaar en krachteloos persoon. Trek je jezelf uit de rol van aanklager die anderen de schuld geeft van de eigen misère. Op het moment dat je jouw verantwoordelijkheid (terug) pakt omtrent hetgeen gebeurd is, hoe erg dat ook was, dan pak je daarmee psychisch je kracht terug van de situatie of de persoon waar je mee te maken had. Een paar gesprekken hierover met een counselor om situaties samen eens door te kijken en dan te kijken naar het heden hoe je dat nu nog steeds laat gebeuren, zullen je leren om ander denken en daarmee ander gedrag te hanteren.

Dat heft gevoelens van machteloosheid, boosheid, wraak, haat en somberheid op. Als je die knop om kan zetten en de focus kan richten op wat je wel kunt, waar je wel degelijk regie over hebt, wat je voor keuzes en mogelijkheden allemaal hebt, dan maak je daarmee  jezelf de pionier van je toekomst i.p.v. de gevangene van je verleden.



Geen opmerkingen: